Tytułowe pytania to m.in. gdzie są umarli, a także: dlaczego Bóg dozwala na zło. Po trwającym około 40 minut wykładzie, każdy uczestnik spotkania będzie mógł zabrać głos w dyskusji lub zadać pytanie o tematyce biblijnej.

Lista spotkań

Gdzie są umarli i czy kiedyś powrócą?
19 marca 2011 r. (godz. 16:00) 

Dlaczego Jezus musiał cierpieć i umrzeć?
26 marca 2011 r. (godz. 16:00)

Dlaczego Bóg dozwala na zło?
9 kwietnia 2011 r. (godz. 16:00)

„Przyjdź Królestwo Twoje” – czy przyjdzie?
16 kwietnia 2011 r. (godz. 16:00) 

Spotkania odbędą się w sali ŚRM „Epifania” przy ul. Zduny 10A w Bydgoszczy. Organizatorzy serdecznie zapraszają, a w razie pytań oczekują na telefon pod nr 662 009 120.

Świecki Ruch Misyjny „Epifania” to społeczność chrześcijańska, której celem jest głoszenie, a także wspólne studiowanie nauk biblijnych. Ruch wywodzi się z nurtu badaczy Pisma Świętego, a w obecnej formie istnieje od roku 1920.

Wykres przedstawia 1189 rozdziałów Biblii. Długość słupków oznacza liczbę wersetów w rozdziale. Łuki powyżej prezentują 63 779 wzajemnych odwołań pomiędzy rozdziałami (m.in. wersetów paralelnych). Źródło: ChrisHarrison.net

Po wakacyjnych rozjazdach, przyszedł czas, by powrócić do „Boskiego planu wieków” Charlesa T. Russella. Wykład III, pt. „Boskie objawienie”, zaczynam wraz ze słowami 2 listu do Tymoteusza 3:16 i pięknym fragmentem wykładu, który po 124 latach od publikacji, staje się dziś jeszcze bardziej aktualny:  

Gdyby nigdy przedtem nie znano tych przykazań a znaleziono teraz wśród ruin i pamiątek Grecji, Rzymu lub Babilonu (narodów, które powstały i upadły dawno po wydaniu tych ustaw) podziwiano by je jako cudowne, jeśli nie nadprzyrodzone. Ale obeznanie z nimi i ich żądaniami zrodziło w jakimś stopniu obojętność, ich rzeczywista wielkość nie jest dostrzegana.  

Czy nie jest tak i obecnie? Jeśli tylko pojawi się wieść o nowej „ewangelii”, jeśli gdzieś na Bliskim Wschodzie odkopana zostanie nowa tabliczka, już huczy o tym cały świat nauki. Dziś, z pomocą fragmentów wspomnianej książki, chciałbym przypomnieć fakty niepopularne i nielubiane przez główny nurt naukowców i badaczy.  

Światło natury nasuwa przypuszczenie, że istnieje pełniejsze objawienie niż to, którego dostarcza.  

Takie zdanie notuje CT Russell, a współczesna nauka chwyta się za głowę. Punkt sporny i punkt wyboru, jakie to częste w naszym życiu. Kiedyś w YouTubie! umieściłem filmik pt. Stworzenie czy Ewolucja?. Punkt widzenia autora prezentacji i komentarze ogladających są często skrajne. Wszystko zaczyna się na polu decyzji. To od Ciebie zależy, co widzisz, obserwując cuda przyrody, przemienność i cykliczność pór roku, idealne stężenia każdego z pierwiastków takie właśnie, aby powstało życie.  

Nie każdy wie o tajemnicy Morza Sargassowego, którą na łamach Wedkuje.pl opisał Grzegorz Kułak: „Naukowców od stuleci fascynuje zagadkowy zwyczaj godowy węgorza, ale do tej pory nie został rozwikłany i zrozumiany do końca. Pewne światło na ten proces rzuciły badania duńskiego oceanografa Johannesa Schmidta (1877-1933). Rozpoczął on badania nad cyklem życiowym węgorza w 1904 r. na wyspach Faroe leżących na północ od Szkocji i odkrył, że tarło odbywa się w Morzu Sargassowym. Samice składają ikrę w ciepłych wodach na głębokości 400-750 metrów. Po wykluciu larwy węgorza amerykańskiego płyną do Ameryki, zaś larwy naszego węgorza unoszone są przez Prąd Zatokowy. Ich wędrówka do wybrzeży Europy trwa 18 miesięcy a w czasie pierwszej podróży nie odżywiają się.Młode węgorzyki zaczynają zdobywać pokarm po kilku miesiącach spędzonych w słodkiej wodzie. Przez 8-9 lat samce pozostają w wodach przyujściowych, zaś samice wpływają do rzek. Przez ten czas intensywnie żerują zbierając zapasy tłuszczu na drogę powrotną.  

Pewnej jesieni nieznany impuls mówi im, że czas się rozmnażać i wyruszają w drogę powrotną 5600 km do Morza Sargassowego, gdzie składają ikrę i giną. Nie wiadomo, co kieruje wędrówkami węgorzy, wiadomo jednak, że Prąd Zatokowy jest na tyle silny, by unieść larwy niezależnie od ich woli. Osiedlanie się węgorza w akwenach słodkowodnych jest spowodowane prawdopodobnie zmianami fizjologicznymi w trakcie ich rozwoju. Jest wiele koncepcji dla czego wędrują do Morza Sargassowego, czym się kierują? Położeniem gwiazd, echolokacją, polem magnetycznym ziemi?”  

Czy to tylko przypadek? A może jest Ktoś, kto wszystko to zamierzył.
Jeśli istnieje, czy pozostawił nam jakiekolwiek poselstwo?  

Biblia jest najstarszą z istniejących ksiąg. Przetrwała burze trzydziestu stuleci. Wszelkimi sposobami ludzie usiłowali usunąć ją z powierzchni ziemi: ukrywali i palili ją a posiadanie jej traktowali jako przestępstwo karane śmiercią. (…) A jednak Księga ta dotąd istnieje. Dzisiaj, gdy wielu jej wrogów nie żyje, a o setkach tomów napisanych w celu jej zdyskredytowania i zniszczenia jej wpływów zapomniano od dawna, Biblia znalazła drogę do każdego narodu i języka na ziemi. Istnieje już ponad dwieście jej różnych tłumaczeń [Obecnie Biblię przeczytać można w 2479 językach, a liczba tłumaczeń w samym tylko języku angielski wynosi około 500 - dop.] Owa wielka Istota, o której Biblia mówi, iż jest jej Autorem, jest też jej Zachowawcą.  

Pojawiają się jednak zarzuty. A jeśli ktoś to sobie wymyślił? A jeśli pisarze Biblii nastawieni byli na łatwy zysk i chęć zdobycia autorytetu. Przykłady z życia proroków są w książce szeroko opisane. Dla zaoszczędzenia czasu, zwrócimy jedynie uwagę na pisarzy i głosicieli Nowego Testamentu.  

Broniąc Jego [Jezusa - dop.] sprawy i obwieszczając Jego doktryny, pisarze ci odważnie znosili wzgardę, utratę praw i gorycz prześladowań, narażali życie a w niektórych wypadkach ponosili męczeńską śmierć. (…) Jakimi motywami mogli kierować się ci, którzy bronili Jego sprawy po Jego śmierci?
  

Czy spodziewali się przez to zyskać bogactwo, sławę, władzę lub jakiekolwiek inne ziemskie korzyści? Ubóstwo przyjaciół Jezusa oraz niepopularność ich bohatera wśród wielkich religiantów Judei zaprzecza takiemu przypuszczeniu.  

Podobnie z pisarzami Starego Testamentu, o których Paweł mówi Żydom: doznali zelżywości i biczowania, a nadto kajdan i więzienia. Kamienowano ich, przerzynano piłą, przebijano mieczem; tułali się w skórach owczych, kozich, w nędzy, w utrapieniu, w ucisku (Żyd. 11:36,37). Co więcej, nigdy nie wybielali dróg swoich, narodu izraelskiego lub bohaterów tego ludu.  

Historia biblijna bezstronnie notuje i piętnuje ich słabości oraz wady, pochwala zaś ich cnoty oraz wierność. (…) Jest w Biblii jakaś prawość, która charakteryzuje ją jako prawdę.  

By jaśniej widzieć piękno Ksiąg Mojżeszowych, przeczytać warto cały wykład III, a także książkę Charlesa T. Russella „Cienie przybytku” i dzieła prof. Paula S.L. Johnsona pt. Stworzenie, Księga wyjścia i Księga liczb. Gdy poznamy wielkość i unikalny charakter Pięcioksiągu, z chęcią powtórzymy słowa:  

Daleko rozsądniejszym jest przyjęcie twierdzenia, że autor tej księgi, Mojżesz, był natchniony przez Boga, niż przypuszczać, że inteligencja jednego człowieka przewyższała połączoną inteligencję oraz poszukiwania pozostałych ludzi, wspomagane przez nowoczesne przyrządy i milionowe fundusze przez okres trzech tysiecy lat. 
 

Jeśli stwierdzimy, że istnieje jedna wspólna linia myśli przebiegająca przez pisma Zakonu, Proroków i Nowego Testamentu, która obejmuje okres tysiąca pięciuset lat, (…) to będzie słusznym powodem przyznania racji ich twierdzeniu, iż są przez Boga natchnione, szczególnie wtedy, gdy wspólny ich temat jest wielki i szlachetny.  

Dostrzegamy, że jeden plan, duch, cel i zamiar przenika całą tę Księgę.  

Na koniec przypomnijmy sobie jeszcze historię pewnego odkrywcy. Kiedy Krzysztof Kolumb natrafił na rzekę Orinoko, ktoś powiedział, że odkrył wyspę. Kolumb odpowiedział na to: „Taka rzeka jak ta nie wypływa z wyspy. Tak potężny potok musi odprowadzać wody z kontynentu”. Głębia, moc, mądrość i zasięg świadectwa Biblii również przekonują nas, że nie człowiek, lecz potężny Bóg jest autorem swego planu i objawień.  

Możemy się tego uczyć od najprostszych nauk, stopniowo przesuwając się bliżej i jeszcze bliżej Prawdy. To droga trudna, lecz zdaniem autora tej strony, jedyna, która poprowadzić może człowieka do prawdziwego szczęścia.

Bardzo się ucieszyłem, gdy okazało się, że sympozjum biblijne w Lesznie nosi tytuł: Przymioty Boskiej Istoty, a jednym z tematów jest Osobowość Boga. Zachęcam wszystkich, którzy zadają sobie pytania: Czy Bóg istnieje? i Jaki jest Bóg? do kliknięcia w powyższy „guzik” i przesłuchania ciekawego wykładu na ten temat. Napisz do mnie, jeśli chcesz posłuchać pozostałych nagrań.

"Czy możesz związać jasne gwiazdy Plejad? Albo więzy Oriona rozerwać?" (Hi 38:31) "Szukajcie, mówię, Tego, który uczynił Plejady i Oriona" (Am 5:8)

Wszystkie rzeczy stworzone wskazują na konieczność projektu. Boga potwierdza kosmos, ale i maleńkie rośliny, tak skomplikowane w konstrukcji i subtelnie piękne w kształcie i budowie. To mówi o mądrości i umiejętnościach twórcy.

Ateizm zdaje się krótkowzroczny i niedorzeczny. Jak można przypisywać regularność, jednolitość, harmonię i prawa natury … przypadkowi? 

Bóg posiadający plan to Bóg pełen mądrości, miłości, sprawiedliwości i mocy. Skoro Stwórca dał nam inteligencję, rozum i wolę, chce także byśmy mogli Go poznać. Biblia przedstawia się jako Boskie objawienie, co rodzi pytanie: czy rzeczywiście nim jest?

* * *

Jeśli szukasz odpowiedzi na to pytanie: Natchnione Słowo Boże, Biblia (książka pod takim tytułem autorstwa Paula S.L. Johnsona)

Jeśli chcesz wiedzieć więcej o Bogu, w którego wierzymy: Rozumny stwórca, Bóg jest jeden, Bóg (książka pastora Paula S.L. Johnsona)

Potęgę Boga ujrzeć można obserwując niebo. Jak wielki tam porządek, symetria, harmonia, piękno, różnorodność i bezmiar...

Kierowany duchem Bożym Hiob składa świadectwo: „Wiem, że wszystko możesz, i nie może być zahamowany Twój zamysł”. I rzeczywiście, czy ktoś z chrześcijan odrzuciłby wszechmoc Boga?

JHWH przez apostoła Pawła przedstawia się jako Ten, „który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i ku znajomości prawdy przyszli”. Czy może ktoś stwierdzić, że zamysł Boga nie zostanie spełniony?

A jednak, wyraźne jest przesłanie apostoła Piotra, który będąc pełen Ducha Świętego (Dz. 4:8), powiedział o Chrystusie: ”I nie ma w żadnym innym zbawienia! Albowiem nie ma żadnego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które byśmy mogli być zbawieni”.

Widać tu wyraźnie, że bez uznania Jezusa za swego odkupiciela nikt, nigdy nie otrzyma życia wiecznego w Królestwie Bożym. Czy jednak wszyscy obecnie żyjący uznają Zbawiciela? Czy nawet wśród chrześcijańskiej mniejszości wielu jest mu prawdziwie oddanych?

Odpowiadamy: nie. A to nasuwa dwie myśli. Albo plan Boga jest nieudolny (a dowiedliśmy już, że tak nie jest), albo wielkie kościoły i związki wyznanione pozostają w błędzie.

Obecnie bowiem prawie nikt nie naucza o przyszłych czasach naprawy i powrocie świata do doskonałości. Rzadko słyszy się o powszechnym wzbudzeniu z martwych i tysiącletnim czasie sądu. A jak wygląda obecna sytuacja w rzeczywistości?

Jest 7 000 000 000 ludzi, z których przynajmniej 6 miliardów nie ma najmniejszej wiedzy o Chrystusie. Nawet gdybyśmy odrzucili werset o tym, że zbawienie jest tylko z wiary w świętą krew Jezusa, pozostawałoby 6 miliardów osób, które musiałyby zbawić się własnymi uczynkami.

Chcesz w to wierzyć?

Może połowie udałoby się? Może trafiliby choćby do czyśćca? A co z trzema miliardami w piekle? Czy ich nie dotyczy „radość wielka, która będzie wszystkiemu ludowi” (Łuk. 2:10)?

Wiara w wieczne męki i konieczność nawrócenia powinna prowadzić tych, którzy miłują bliźnich do wielkiej rozpaczy i smutku z powodu ich cierpień oraz ogromnej akcji nawracania świata! Miliardy pogan, którzy zginęli przez ostatnie 6000 lat, wg różnych wyznań i sekt, znajdują się w piekle.

Może jednak biblijne piekło nie jest miejscem wiecznych mąk? Może jednak Bóg, który jest miłością, każdemu pozwoli najpierw poznać prawdę, naprawić swoje postępowanie i dopiero wówczas samodzielnie zdecydować o swoich losach?

Cel tego bloga to zachęta do myślenia, odejścia od katechizmów, ludzkich filozofii i poglądów, a przyjścia do Słowa Bożego i jego jasnych nauk. Np. o restytucji, zmartwychwstaniu umarłych, prawdziwym znaczeniu śmierci i odkupieniu w Chrystusie.

—

Więcej na opisywany temat dowiesz się z pierwszego rozdziału, pierwszego tomu „Wykładów Pisma Świętego” pastora Russella, pt. Z poranku wesele.

"Ale ścieżka sprawiedliwych jako światłość jasna, która im dalej tem bardziej świeci, aż do dnia doskonałego" (Przypowieści Salomonowe 4:18)

Drodzy Czytelnicy!

„Wszystko Pismo od Boga jest natchnione, i pożyteczne ku nauce, ku strofowaniu, ku naprawie, ku ćwiczeniu, które jest w sprawiedliwości„
~ 2 list do Tymoteusza 3:16

ŻYJEMY w czasie kiedy Biblia stalą się bardziej powszechna w rękach ludzi niż kiedykolwiek przedtem. Tylko w USA wprowadza się w ciągu roku miliony Biblii do obiegu. Bylibyśmy radzi oznajmić również, iż ona jest studiowana i stosuje się ją raczej do serc i życia ludzi więcej niż kiedykolwiek przedtem, lecz, niestety, nie tak się sprawa przedstawia. Żyjemy w czasie, gdy w jej Boskie natchnienie powszechniej się powątpiewa niż przed wiekami, Przed laty otwarci przeciwnicy Biblii byli częściej uważani za niewiernych, jak np. Paine, Voltaire, Ingersoll itd., lecz dziś jej najbardziej niebezpiecznych wrogów można znaleźć wśród tych, którzy pozornie udają jej przyjaciół, nie tylko w szeregach chrześcijaństwa, lecz również na stanowiskach profesorów największych jego uczelni i seminariów.

Tak podstępny i zjadliwy jest atak na natchnienie Biblii, iż wiara całego chrześcijaństwa jest podważona do samych jej podstaw i coraz wyraźniej rysuje się .rozłam między tymi, którzy przyjmują Biblię za natchnione przez Boga Słowo a tymi, którzy odrzucają ją jako taką. Pośród uważających się dziś za chrześcijan, niewierzący w jej natchnienie zdają się stokrotnie przewyższać tych, którzy wierzą, że Bóg przez swego Ducha pobudził pisarzy Biblii do napisania tych myśli, które On objawił ich umysłom i to w takich słowach jakie On wybrał i skłonił ich do użycia.

Rozpowszechniony pogląd o natchnieniu Biblii utrzymuje, że ona jest godna czci ze względu na jej wiek, ale nie dlatego, iż jest natchnionym, objawieniem Boga. Pogląd ten usiłuje kwestionować nie tylko natchnienie Księgi ksiąg, ale nawet jej rzetelność, jako zapisu historii. Cieszy nas, iż odnaleziono w ostatnich latach dalsze starożytne manuskrypty, jak zwoje z nad Morza Martwego i odkrycia archeologiczne, które wiele zdziałały dla potwierdzenia zapisów biblijnych i świadczenia o jej rzetelności.

WYPEŁNIONE PROROCTWA POŚWIADCZAJĄ RZETELNOSC BIBLII

Rzetelność Biblii potwierdzają także dalsze wypełnianie się jej proroctw (szczegóły w książce pt. „Biblia„, str. 359-390), np., odnoszących się do Żydów. Wielkie proroctwo o „siedmiu [symbolicznych] czasach” pogan (3 Moj. 26; Łuk. 21:24) wypełniło się po 2520 (7 X 360) latach, od jesieni 607 r.p.n.e. do jesieni 1914 r.n.e., poświadczone wybuchem pierwszej (części) wojny światowej w 1914 roku. Również, jak przepowiedziano np, u Jer, 16:14-18; Rzym. 11:25, widzimy powrót Żydów do kraju rodzinnego i stopniowe odwracanie się od swego zaślepienia., ponieważ ich „dwójnasób” (Iz. 40:1, 2) niełaski zakończył się w 1878 roku.

Jedną z podstępnych ferm ataku na Boskie natchnienie Biblii jest dowodzenie, że jej pisarze nie byli bardziej natchnieni niż Milion czy Szekspir; wypowiedzi pisarzy Biblii umieszcza się obok wypowiedzi Szekspira i porównania przeprowadza się na korzyść tego drugiego.. Pewien doktor teologii utrzymuje, iż „fakt, że człowiek otrzymuje ducha świętości i prawdy mocą Boskiej pociechy jest dowiedzione zarówno w pieśniach Wesley’a, co w Psalmach Dawida, i porównuje on natchnienie Lincolna w pisaniu Emancipation Proclamation z natchnieniem jednego z proroków Starego Testamentu i przeprowadza porównanie na korzyść Lincolna!

Inni atakują słowne natchnienie Biblii. W swojej mamę, w związku z przejęciem profesury w teologicznym seminarium jakiś czas temu, pewien wybitny kaznodzieja, jak krążą pogłoski, mówił o biblii, że jest otoczona „ludzkim utrudnieniem”. Wśród tych „utrudnień” .on wymienia: „(1) Zabobonną cześć dla samej księgi; (2) Wiarę w słowne natchnienie Biblii”. W tym samym związku on stwierdził, „boski autorytet nie zawiera się w słowach, ale w myślach”.

BIBLIA SŁOWNIE NATCHNIONA

Przeciw takiej teorii musimy bezwzględnie zaprotestować. Jeżeli nie możemy pokładać zaufania w natchnienie języka Biblii, pozbawieni jesteśmy zupełnie zapisanego Boskiego objawienia. Nawet wśród tych, którzy uznają, że słowa są natchnione istnieją bardzo sprzeczne zapatrywania i z łatwością możemy dostrzec, że jeśliby słownemu natchnieniu zaprzeczono i każdy tłumacz miał możność odgadywania, co Apostołowie i prorocy mieli na myśli, bez względu na słowa, jakich użyli, Słowo Boże szybko straciłoby sens.

Weźmy jakikolwiek werset z Biblii a zrozumiemy jakimi to okaże się nonsensem. Na przykład w jednym z nich czytamy: „Dusza, która grzeszy, ta umrze” (Ezech. 18:4, 20); gdyby słowa te nie były natchnione, lecz tylko „pojęciem” nauczyciela, tłumacz mógłby zaprzeczyć, że słowo „grzeszy” uzmysłowiło prawidłowe pojęcie i twierdzić, że prorok nie wysłowi się zrozumiale, ale miał na myśli niegodziwego grzesznika, który popełnił kilka morderstw. Inny mógłby zaprzeczyć słowu „umrze” i utrzymywać, że prorok nie wypowiedział: się prawidłowo i zamiast tego powinien powiedzieć, będzie żyć w cierpieniu. Jeszcze inny wreszcie mógłby zakwestionować użycie słowa „dusza” i twierdzić, że prorok powinien, powiedzieć ciało, Zatem każdy czytelnik mógłby odtworzyć Biblię stosownie do swego własnego „pojęcia”.

ORYGINALNE JĘZYKI NATCHNIONE

Lecz nie bądźmy źle rozumiani: Ta Biblia, którą uważamy za słownie natchnioną nie jest żadnym z przekładów jakie posiadamy, gdyż wszystkie z nich są ludzkiego pochodzenia, a tłumacze i przepisywacze popełnili sporo błędów. Żaden też ze zrewidowanych oryginalnych tekstów nie jest natchniony w swej całości. Jedynie oryginalnym tekstom zapisanym przez świętych pisarzy przypisujemy pełne natchnienie słowne. Natomiast liczne błędy, które się zakradły nie oddziałują szkodliwie na Biblię, zazwyczaj tnie więcej niż oddychających dziesięciu ludzi mogłoby zanieczyścić powietrze na dobrze przewietrzonym Madisom Square Garden w Nowym Yorku czy Royal Albert Hall w Londynie, Teraz mamy też naukę o biblijnym liczbowaniu (zobacz „Biblia„, str. 603-634), która umożliwia nam wykrywanie błędów i poprawne wybieranie między różnymi tłumaczeniami manuskryptów.

Powinniśmy także zaznaczyć, iż natchnienie Biblii nie oznacza, że Bóg natchnął każdą myśl wyrażoną w wypowiedziach cytowanych w Biblii, jednak On słownie natchnął zapis jej oświadczeń. I tak, na przykład, Bóg nie natchnął kłamstwa szatana do Ewy i do Jezusa tak jak o tym opowiedziano w Biblii, ani wypowiedzi Sanhedrynu dotyczących Jezusa i Pawła, ani głupca, który rzeki w swym sercu, Nie ma Boga (Ps. 14:1) itd. jednak On natchnął świętych pisarzy zapisujących te zdania.

Nie chcemy też, aby zrozumiano, że utrzymujemy, iż Bóg podyktował każde słowo Biblii jej pisarzom mechanicznie, nie zważając na ich indywidualność i styl pisania. Chociaż w niektórych wypadkach Boskie natchnienie pobudziło pisarzy, zwłaszcza w czasach Starego Testamentu (1 Piotra 1:10-12; 2 Piotra 1:21), do zapisania spraw, np. proroctwa, którego nie rozumieli, dochodzimy do wniosku, że w innych wypadkach, np. czterech ewangelii, napisali oni o rzeczach z którymi byli obeznani. W takich razach indywidualność stylu pisarzy jest bardziej widoczna.

RÓŻNORODNOŚĆ STYLU W BIBLII

Rozmaitość stylu u biblijnych pisarzy może Być zilustrowana różnicą właściwości muzycznych instrumentów. Jak (różnorodna jest jakość muzyki wytworzonej na. rozmaitych fortepianach, skrzypcach, harfach itd., a jednak, ten sam specjalista muzyk grając na każdym z tych rożnych muzycznych instrumentów chociaż wydobywa te samie dźwięki, odmienne są jednak barwy dźwięku. Tak więc uwzględnianie przez Boga indywidualności różnych pisarzy Biblii jest widoczne w powszechnej rozmaitości ich stylów pisania. Ten sam instrument reagujący odmiennie w różnych czasach, np., w ciepłej, chłodnej, wilgotnej czy bezchmurnej pogodzie, ilustruje różnice u biblijnych pisarzy co się tyczy ich środowiska, i nastrojów. Różne stopnie rozwoju, które ujawniły się w ich pismach są pokazane w niektórych instrumentach ulepszających się przez ich używanie i związany z tym przeciąg czasu. Różnicy w stylu, spowodowanej treścią, odpowiada różnica dokonana w muzyce przez jej temat; a różnicy, spowodowanej odmianami literatury, odpowiada różnica pomiędzy różnymi rodzajami muzyki – klasyczna, popularna itd. Lecz nic z tego, chociaż dowodzi, iż Bóg respektował indywidualność pisarzy Biblii, nie obala faktu, że Bóg natchnął słowa, jak również myśli, pisarzy Biblii. Liczbowania biblijne dowodzą tego.

WIELU „OBRÓCIŁO .SIĘ KU BAŚNIOM”

Biblia przepowiedziała, że w naszych, czasach będzie wielkie odpadanie od prawdziwej wiary i, skutkiem tego, od zaufania w Biblię jako natchnionej przez Boga, ponieważ „w ostateczne czasy odstaną niektórzy od wiary, słuchając duchów zwodzących i nauk diabelskich”; „albowiem przyjdzie czas, gdy zdrowej nauki nie ścierpią, ale według swoich pożądliwości zgromadzą sobie sami nauczycieli, imając świerzbiące uszy, a odwrócą uszy od prawdy, a ku baśniom je obrócą” (1 Tym. 4:1; 2 Tym. 4:3, 4).

I tak mamy wiele przez łudzi wymyślonych teorii przeciwstawiających się natchnionemu Słowu Boga, jak np. teoria ewolucji, która zaprzecza, że człowiek był stworzony doskonałym, „bardzo dobrym”, na obraz Boga, że on popadł w grzech, który sprowadził na niego karę śmierci, i że dlatego on potrzebuje Zbawiciela. Zamiast tego zwolennicy teorii ewolucji wolą utrzymywać, że opis o Adamie i Ewie oraz ich upadku nie jest oparty na faktach, ale po prostu jest mitem, gdyż oni nigdy nie byli ludźmi, lub, że jeżeli kiedyś rzeczywiście istnieli, byli z bardzo niskiego rzędu, tylko jeden krok oddaleni od małpiej rodziny.

Inną ludzką teoria przeciwstawiającą się natchnionemu Słowu Boga jest teoria, że zmarli rzeczywiście nie są umarłymi. Teoria ta podtrzymuje oryginalne kłamstwo szatana, „Żadnym sposobem śmiercią nie pomrzecie” (1 Moj. 3:4), wbrew Słowu Boga. „śmiercią umrzesz” (1 Moj. 2:17). Teoria, iż wieczne życie w mękach jest zapłatą za grzech, zaprzecza Boskiemu Słowu, że „zapłata za grzech jest śmierć; ale dar z łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzym. 6:23). Teoria o duszy ludzkiej ź natury nieśmiertelnej i o tym, że Bóg sam nie może zniszczyć duszy stoi w sprzeczności z Boskim Słowem, że „dusza, która grzeszy, ta umrze” i że On „może i duszę i ciało zatracić w Gehennie” (Ezech. 18:4, 20; Mat. 10:28). Teoria, że nie ma powstania- od umarłych, ponieważ nikt nie umarł jest sprzeczna z wieloma cytatami Pisma Świętego na temat zmartwychwstania umarłych, którzy do czasu ich wzbudzenia przebywają we śnie śmierci, ale wyjdą z grobów gdy podczas swej wtórej obecności Jezus ich wywoła (Jan 5:28, 29). Gdyby nie było zmartwychwstania to „i ci poginęli, którzy zasnęli w Chrystusie” (1 Kor. 15:12-18). Teoria wiedzy chrześcijańskiej zaprzeczająca zbawieniu przez krew Chrystusa i potrzebie ceny okupu, teorie o reinkarnacji i wędrówce dusz – te i wiele innych przez ludzi wymyślonych teorii usiłują umieścić ludzką głupotę ponad mądrością Boga.

WEWNĘTRZNE DOWODY NATCHNIENIA BIBLII

Najlepsze dowody natchnienia Pisma Świętego można znaleźć wewnątrz – w Boskim Planie Wieków, który to zarejestrował z tak wielką harmonią. Kłopot z wyższymi krytykami i ateistami zazwyczaj jest w tym, że oni nie widzą tych wewnętrznych dowodów, ale, przeciwnie, przyjęli bezsensowne i niedorzeczne teorie ciemnych wieków, które fałszywie przedstawiają prawdziwe nauki Biblii. Wiele ludzkich teorii i sprzecznych doktryn, znajdujących się w różnych sektach chrześcijaństwa, jedynie powiększa zamieszanie i powszechną dążność ku niewierze w natchnione Słowo Boga.

To, że Apostoł Paweł zdecydowanie wierzył w natchnienie Pisma Świętego dowodzi jego oświadczenie, iż „Każde Pismo natchnione przez Boga, jest również pożyteczne ku nauce [doktrynie], ku strofowaniu, ku naprawie, ku ćwiczeniu, które jest w sprawiedliwości; aby człowiek Boży był doskonały, ku wszelkiej sprawie dobrej dostatecznie wyćwiczony” (2 Tym, 3:18, 17 – ASV).

W KJV i wersji Biblii Gdańskiej słowo „jest” zostało dodane (w KJV jest to widoczne dzięki zaznaczeniu go kursywą), i tak czytamy, „Wszystko pismo od Boga jest natchnione”. A zatem w. usiłowaniu wyjaśnienia myśli, autorzy przekładu Króla Jakuba i Biblii Gdańskiej popadli w błąd, ponieważ wszystko pismo {każde pismo) nie jest dane z natchnienia Bożego, np. pisma Platona, Dantego, Szekspira i inne. Ale wszelkie pismo dane z natchnienia Bożego, tj., „Każde Pismo [każda księga Pisma Świętego] natchnione przez Boga” (ASV), jest również pożyteczne ku nauce (doktrynie), ku strofowaniu (zbijaniu błędu), ku naprawie (dezaprobacie i odrzucaniu złych cech i postępowania), ku ćwiczeniu które jest w sprawiedliwości (ku wpajaniu właściwych cech i zasad postępowania).

W zgodzie z tym oświadczeniem Apostoła Pawła dotyczącym natchnionych pism, mamy słowa Apostoła Piotra upewniające nas, że „nie z woli ludzkiej przyniesione jest niekiedy proroctwo, ale od Ducha Świętego pędzeni będąc mówili święci Boży ludzie” (2 Piotra 1:21).

NAUKI PISMA ŚWIĘTEGO SĄ POŻYTECZNE

Jakże prawdziwe są słowa Apostoła Pawła, iż nauki tej cudownej księgi są pożyteczne! Jakaż inna księga kiedykolwiek tak napełniła nas nadziejami i radościami wiecznymi oraz nowością życia w celu jego osiągnięcia? Jakaż inna księga kiedykolwiek dowiodła swej wartości wobec tak wielkiej liczby doktryn, strofowań, napraw i ćwiczeń w sprawiedliwości? – Żadna. Wartość wszystkich innych ksiąg jest proporcjonalna do ich wierności naukom tej Księgi ksiąg. To, co jest prawdziwe o nauczycielach, jest prawdziwe także o książkach napisanych przez nauczycieli: „Jeśli nie chcą, niechże mówią według słowa tego, w którym nie masz żadnej zorzy” (Iz. 8:20).

Nie tylko żaden człowiek Boży nie może być „doskonały i ku wszelkiej sprawie dobrej dostatecznie wyćwiczony” bez pomocy, Biblii, ale nawet wielu światowych łudzi przyznało, że żadne ludzkie wykształcenie nie jest zupełne bez znacznej znajomości tej cudownej Księgi. Lud Pański, który wzrasta w łasce i znajomości, codziennie jest bardziej przekonany o swej potrzebie instrukcji wypływających z tej Księgi, niezależnie od tego przez jakich złotoustych mówców i podręczniki wyjaśniające pisma, objaśnienie może nadejść.

Zatem, jako wierni chrześcijanie, doświadczmy wszystkich rzeczy Słowem Bożym i trzymajmy się silnie tylko tego, co w ten sposób sprawdzone dowodzi, iż jest dobre i prawdziwe (1 Tes. 5:21). Ufajmy Panu z całego naszego serca i nie opierajmy się na naszym własnym rozumie. Jeśli we wszystkich naszych drogach będziemy Go uznawali, On będzie kierował naszymi ścieżkami (Przyp. 3:5, 6). Wyzbądźmy się wszelkich teorii ludzkich, które stoją w sprzeczności z czystymi doktrynami Świętego Słowa Bożego; „miejmy w obrzydliwości złe; imając się dobrego” (Rzym. 12:9).

Proroctwo Daniela 12:10 mówi o czasie, w którym rozmnoży się umiejętność. Trudno nie zgodzić się, że żyjemy w tych ciekawych czasach. Czasach, kiedy światowa mądrość w połączeniu z pychą, doprowadziła ludzi do krzywdzącego i bluźnierczego spojrzenia na naszego najwyższego Stwórcę, miłosiernego Ojca i jedynego Boga.

Co gorsza, obraz ten kształtowany jest przez chrześcijan z nazwy! Brak wiedzy dotyczącej dozwolenia na zło i przyszłych czasów naprawy (Dzieje Apostolskie 3:20-21 kiedy przyjdą…) prowadzi wielu do spojrzenia na Boga jako pełnego nienawiści, kapryśnego tyrana.

Bóg jednak przemawia do nas – ludzi – w 38 rozdziale Księgi Ijoba (wersety od 2 do 12).

[2] Któż to jest, co zaciemnia radę Bożą mowami nieroztropnemi? [3] Przepasz teraz jako mąż biodra swoje, a będę cię pytał, a ty mi daj sprawę. [4] Gdzieżeś był, kiedym Ja zakładał grunty ziemi? Powiedz, jeźliże nasz rozum. [5] Któż uczynił rozmierzenie jej? powiedz, jeźli wiesz; albo kto sznur nad nią rozciągnął? [6] Na czem są podstawki jej ugruntowane? albo kto założył kamień jej węgielny? [7] Gdy wespół śpiewały gwiazdy zaranne, a weselili się wszyscy synowie Boży. [8] Któż zamknął drzwiami morze, gdy się wyrywało, jakoby z żywota wychodząc? [9] Gdym położył obłok za szatę jego, a ciemność za pieluchy jego; [10] Gdym postanowił o niem dekret mój, a przyprawiłem zaworę i drzwi do niego, [11] I rzekłem: Aż dotąd wychodzić będziesz, a dalej nie postąpisz, a tu położysz nadęte wały twoje. [12] Izażeś za dni twoich rozkazywał świtaniu, i ukazałeś zorzy miejsce jej?

Jeśli chcemy należeć do mądrych z Proroctwa Daniela [12:10], nie możemy spoglądać na Stwórcę w szary, zwyczajny i przemądrzały sposób. Bóg nazywa mądrość tego świata głupstwem. On daje nam jasne polecenie w Przypowieściach Salomonowych 4:20-22.

Synu mój! słów moich pilnuj; ku powieściom moim nakłoń ucha twojego.
Niech nie odchodzą od oczów twoich, zachowaj je w pośród serca twego.
Albowiem żywotem są tym, którzy je znajdują, a wszystkiemu ciału ich lekarstwem.

W Piśmie Świętym Bóg przedstawił swój plan jako wspaniały, oparty na sprawiedliwości, mocy, mądrości i nade wszystko – na miłości. Przedstawił nam On opracowany przez samego siebie Plan Zbawienia. List do Galatów 4:4

Lecz gdy przyszło wypełnienie czasu, posłał Bóg onego Syna swego,
który się urodził z niewiasty, który się stał pod zakonem.

Cóż to za wypełnienie czasu, o którym pisze Apostoł Paweł? Może Biblia jest niepełna?
W Objawieniu Jana 22:18 czytamy: Co do mnie, to świadczę każdemu, który słucha słów proroctwa tej księgi: Jeżeli ktoś dołoży coś do nich, dołoży mu Bóg plag opisanych w tej księdze; a jeżeli ktoś ujmie coś ze słów tej księgi proroctwa, ujmie Bóg z działu jego z drzewa żywota i ze świętego miasta, opisanych w tej księdze. Zanim więc zaczniemy odchodzić od radosnej nowiny i poddawać Pismo Święte pod wątpliwość, zastanówmy się czy może po prostu czegoś nie przeoczyliśmy. Plan Boga nie jest niezrozumiały, lecz jasny i prosty.

Wykres, który macie przed oczyma został opracowany przez Charlesa T. Russella w roku 1886, lecz do dziś nie stracił na swej aktualności.

Ew. Jana 5:39 mówi, że mamy badać Pisma i mam nadzieję, że otworzycie Wasze Biblie i sami ocenicie, czy moje słowa zgadzać się będą z nauką Słowa Bożego. List do Galatów 1:9 ostrzega: Jeśli wam ktoś zwiastuje ewangelię odmienną od tej, którą przyjęliście, niech będzie przeklęty! To naprawdę duża odpowiedzialność.

Jestem jednak szczęśliwy, bo wiem, że nadszedł już czas, kiedy całe Słowo otwiera się dla ludu Bożego, który go pragnie. Czas z 12 rozdziału Daniela już nadszedł. Sprawdzajcie wszystko w Słowie Bożym i mocno trzymajcie się tego, co jest dobre – tego, co uznacie za pozostające w harmonii z Biblią i tylko z nią.

Trzy światy

Pamiętając, iż naszą podstawą jest Biblią, zastanówmy się czy uczy ona o czymś takim jak trzy światy? 2 Piotra 3:6 – On pierwszy świat utonął. Myślę, że nie spodziewamy się, by Noe przeniósł się w Arce na inną planetę lub do jakiegoś – znanego z książek i filmów science-fiction – równoległego świata. Aby dowiedzieć się, o jakim świecie pisał Piotr, dobrze będzie zajrzeć do tekstu oryginalnego. Użyte jest tam słowo kosmos w Biblii Gdańskiej zawsze tłumaczone na świat. Jeśli jednak zajrzymy do słownika grecko-polskiego, dowiemy się, że gr. kosmos może oznaczać także porządek, ład, strój, wszechświat, ludzi, a nawet ziemię.

Trzy światy z tematu to TRZY PORZĄDKI. Trzy wielkie epoki przedstawiające trzy różne sposoby przejawiania się Boskiej opatrzności.

Wspomnieliśmy już o I epoce. Trwała ona od stworzenia do potopu i podlegała administracji aniołów. Apostoł Piotr mówi o niej „On pierwszy świat”. Na naszym wykresie przedstawiona jest jako „ŚWIAT, KTÓRY BYŁ”.

II wielka epoka, od potopu do ustanowienia Królestwa Bożego, znajduje się pod ograniczoną kontrolą szatana, którego Apostoł Jan określa mianem „księcia tego świata” i dlatego nazywa się „TERAŹNIEJSZYM WIEKIEM ZŁYM” – List do Galatów 1:4.

III epoka będzie trwać „ … aż na wieki wieczne” (Izaj 45:17) pod Boską administracją. Jako Królestwo Boże nazwana jest „ŚWIATEM PRZYSZŁYM”, w którym „sprawiedliwość mieszka”. – Żyd. 2:5, 2 Piotra 3:13.

Wszystkie te „światy” odnoszą się do danego porządku rzeczy – dyspensacji, jaka panowała w tak oznaczonym okresie czasu.

Jaki to świat, o którym Piotr pisze, że „zatopiony wodą, zginął”? To porządek rzeczy, jaki istniał od stworzenia aż do potopu i jaki dobiegł końca w wielkim potopie, który zniszczył nie tylko cały porządek społeczny ówczesnych czasów, lecz także całą ludzkość z wyjątkiem Noego i jego rodziny. Jaki był istniejący wówczas porządek rzeczy? Z Pisma Świętego dowiadujemy się, że przed potopem Bóg pozwolił aniołom na ogólny nadzór nad ludzkością – podkreślam: pozwolił im. Widząc grzeszny stan, w jaki popadł człowiek, aniołowie niewątpliwie pragnęli go zreformować, pomóc mu podnieść się z tego grzechu (List do Żydów 2:2). Jednak efekty okazały się przeciwieństwem dobra. Czytamy bowiem, że tuż przed potopem myśli ludzi były złe, „tylko złe bezustannie” (1Moj. 6: 5). Dlatego Bóg usunął ich, tak jak uznał to za dobre. Nie powinniśmy jednak sądzić, że w czasie pierwszej dyspensacji plan Boga okazał się fiaskiem. Bóg nie prowadził eksperymentu. Była to dla aniołów, w czasie której także oni mieli zostać sprawdzeni pod kątem lojalności i wierności Bogu. Niestety, wielu aniołów uległo podszeptom i pokusom Szatana (1 Moj. 6:2). Bóg cały czas wiedział, iż w zakresie zreformowania człowieka, porządek ten zakończy się niepowodzeniem. Plan Boga powstał „przed założeniem świata”. Dlatego czytamy w Obj. 13:8, że w Jego planie Chrystus był „Barankiem zabitym od założenia świata”. Eksperyment z aniołami był lekcją dla nich, jak również dla rodzaju ludzkiego, który widział rezultaty ich wysiłków i który w związku z tym bardziej uważnie mógł szukać lekarstwa przeciw grzechowi, jakie zapewnił Bóg.

Gdy dyspensacja ta dobiegła końca w zniszczeniu tamtego „świata” (porządku rzeczy), Bóg przeniósł w arce Noego i jego rodzinę, którzy nie skalali się tak jak reszta świata i od nich rozpoczął drugą dyspensację – „świat, który jest”.

Druga dyspensacja nie jest pod kontrolą aniołów. Napisano bowiem, że „księciem tego świata” jest szatan. Ta druga dyspensacja, ten drugi „świat” został pozostawiony człowiekowi. Bóg nie ma bezpośrednio do czynienia z człowiekiem ani bezpośrednio nie ingeruje w jego sprawy. Mówiąc, że świat został pozostawiony człowiekowi, który miał rządzić sam sobą, powinienem dodać, że z powodu upadku człowiek stał się o wiele słabszy i jako taki szczególnie podatny na wpływy i zwodzenie szatana. Pan powiedział, że szatan był kłamcą od początku (Jana 8:44). Jako arcyzwodziciel, zwiódł wszystkich ludzi, którzy wierząc, iż są wolnymi, tak naprawdę są jego niewolnikami. Jedynymi wyjątkami są ci, którzy poddali się wpływowi Ewangelii i którzy dzięki temu zrozumieli moc szatana i oddali się w ręce Boga. Jednak nawet w tym, naszym własnym umiłowanym kraju, „krąży on jak lew ryczący, szukając kogo by pożarł”. Na całym świecie ludzie są tak zaślepieni zabobonami, że otwarcie praktykowany jest kult przedmiotów, czary i inne wymysły diabła. Z tego powodu szatan słusznie nazywany jest w Biblii „bogiem tego świata” – nie bogiem pierwszego „świata” ani bogiem przyszłego „świata”, lecz tego obecnego – teraźniejszego złego świata.

To właśnie kryje się pod „dobrym rozbieraniem słowa prawdy”. Nie byłoby dobrą rzeczą stosować do „drugiego świata” wersetów dotyczących „świata pierwszego” ani stosować do „świata trzeciego” tekstów należących do „świata drugiego” czy też do „pierwszego świata”. Na przykład nie byłoby właściwe stwierdzenie, że szatan jest bogiem, księciem „trzeciego świata„. Chrystus będzie „królem po wszystkiej ziemi w OWYM dniu”, chociaż nie jest On Królem nad całą ziemią w tym „świecie”.

Chrystus nie jest Królem obecnego świata, nie jest jego Władcą? W jaki sposób szatan może być bogiem tego świata? Odpowiadam: słowo „bóg” oznacza „potężną istotę”. Kto jest potężną istotą obecnego świata? Z pewnością nie Chrystus. Gdyby Chrystus był Księciem obecnego świata, świat byłby znacznie lepszy. Lecz tak nie jest, gdyż On sam powiedział (Jana 18:36): „Królestwo moje NIE JEST Z TEGO ŚWIATA”. Przy innej okazji dodał: „Idzie książę świata TEGO [szatan], ale we mnie nic on nie ma”.

Niektórzy mogliby sądzić, że szatan jest „księciem tego świata” z Boskiego upoważnienia – że Bóg udzielił mu władzy, jaką sam posiada. Tak jednak nie jest. Chociaż Bóg dozwolił człowiekowi pójść własną drogą, a szatanowi pozwolił stać się jego zwodzicielem (jak napisano: „bóg świata tego zaślepił umysły tych, którzy nie wierzą” – 2 Kor. 4:4), szatanowi udało się zapanować nad ludźmi tylko z powodu ich upadłego stanu oraz skłonności do ulegania zwodzeniu. Szatan jest uzurpatorem. Poddawszy sobie człowieka, panuje nad nim jak tyran, lecz nie z Boskiego upoważnienia. Kiedy przyjdzie Chrystus, nie będzie musiał wykupywać królestwa szatana. Szatan nigdy nie miał prawa do panowania. Dozwolenie na zło również jednak ma w Boskim planie wielkie znaczenie, nad którym zastanowimy się przy innej okazji. Chociaż władza szatana została dozwolona, własny plan Boga, zamierzony od samego początku, przez cały ten czas osiąga to, do czego został przygotowany (Iz. 55:11).

Ta druga dyspensacja, „świat, który teraz jest”, jest przez apostoła Pawła zwany również „teraźniejszym złym światem”, najwyraźniej złym z powyższego powodu, gdyż charakter „świata” jest wyznaczany charakterem władcy. Ponieważ to szatan jest „księciem tego świata” i stale działa w sercach „dzieci nieposłuszeństwa” (Efez. 2:2), logicznym tego efektem jest zły „świat” – zły porządek rzeczy. Nowa dyspensacja („przyszły świat”) nie będzie jednak pod rządami „księcia tego świata” ani pod rządami aniołów, lecz pod rządami Chrystusa. Obecnie Chrystus nie jest „władcą nad narodami”, w przeciwieństwie do tego jak będzie w przyszłości (Ps. 22:29). Prorok Daniel powiada, że w TYM dniu „wzbudzi Bóg niebieski królestwo” (Dan. 2:44). To właśnie o to Królestwo od dawna się modlimy:
„Przyjdź królestwo twoje, bądź wola twoja na ziemi, tak jak jest w niebie”.

Zauważmy również, że podczas gdy I dyspensacja zakończyła się potopem, ta dyspensacja zakończy się „ogniem”. Takie jest oświadczenie apostoła Piotra z 2 Listu 3:7: „Te niebiosa i ta ziemia, które teraz są, tym samym słowem odłożone są i zachowane OGNIOWI na dzień sądu i zatracenia niepobożnych ludzi (…), w którym niebiosa z wielkim trzaskiem przeminą, a ŻYWIOŁY rozpalone OGNIEM stopnieją, a ziemia i dzieła, które na niej są, spalone będą”. Niektórzy adwentyści uczą, iż jest to literalny ogień. Jednak w słowach Piotra nie ma niczego, co wskazywałoby, czy ten ogień jest literalny czy symboliczny. Aby dowiedzieć się, co Pismo Święte ma do powiedzenia na ten temat, musimy „porównywać pismo z pismem”. Czyniąc to, przekonamy się, że NIE jest to ogień literalny, lecz symboliczny.

Ostatnio znów mówi się, że miedzy Unią a Rosją robi się gorąco! Często słyszy się również, że coraz gorącej jest w Kościele Katolickim czy pomiędzy Rządem a przedstawicielami różnych związków zawodowych. Tarcie narasta i już niebawem wybuchnie płomieniem. I tak powinniśmy rozumieć oświadczenie apostoła Piotra, że „ŻYWIOŁY rozpalone ogniem stopnieją” – żywioły stanowiące teraźniejszy „świat”, porządek rzeczy, obecny układ społeczny. Jakie to „żywioły” tworzą społeczeństwo? Żywioł bogatych i żywioł biednych, kapitału i świata pracy, polityczny, finansowy i religijny. Wszystkie one STOPNIEJĄ w tym „dniu Pana”, jak jest on zwany na innym miejscu.

Niektórzy twierdzą, że takie rzeczy zawsze istniały, że zawsze występowały kłopoty finansowe, religijne i społeczne, że te nadchodzące nie będą inne od tych, z jakimi mieliśmy do czynienia w przeszłości. Prorok Daniel wyraża to jednak inaczej. Powiedział on, że zbliżający się czas ucisku będzie taki, „jakiego nie było od kiedy narody poczęły być, aż do tego czasu”, a nasz Pan dodaje: „ani potem nie będzie” (Dan. 12:1; Mat. 24:21). Zbliżający się ucisk nie będzie czymś zwykłym. Gdy Słowo Pana mówi, że będzie to ucisk, jakiego nigdy nie było WCZEŚNIEJ i jakiego nigdy nie będzie później, to możemy być pewni, że tak właśnie BĘDZIE. Czyż wokół nas nie ma wszelkich oznak tego, że naprawdę działa już ten ucisk, w którym żywioły społeczeństwa roztopią się w gorejącym ogniu? Te szczególne warunki występują nie tylko w jednym narodzie czy też jakimś małym zakątku jednego społeczeństwa. Są one ogólnoświatowe, a częstotliwość ich występowania stale rośnie. Słowo Pana zapewnia nas, że wszystkie królestwa świata zostaną obalone przed końcem (Agg. 2:22; Dan. 2:44), ponieważ Pan „będzie sądził narody” (Ps. 110:6). Jest to dzień Pańskiego rozliczenia. Jest to dzień, w czasie którego o niektórych będzie się mówić: „zgromadziliście skarb na ostatnie dni” (Jak. 5:3). Słowa te mogłyby sugerować, że zostały napisane przez kogoś żyjącego w obecnym czasie, znającego rozwój wydarzeń, tak jak my je widzimy. Lecz któż je napisał? apostoł Jakub, XVIII wieków temu. A dalej powiada: „Oto zapłata robotników, którzy żęli krainy wasze, przez was zatrzymana, woła, a wołania żeńców weszły do uszów Pana zastępów”. A prorok dodaje: „Srebro swoje po ulicach rozrzucą, a złoto ich będzie jak nieczystość; srebro ich i złoto ich nie będzie ich mogło wybawić w dzień gniewu Pańskiego” (Ezech. 7:19). To „żniwo” czyli koniec obecnego świata to dzień gniewu Pana, „dzień pomsty”, dzień, w którym objawi On Swe zasady sprawiedliwości – w którym „wykona sąd według sznuru, a sprawiedliwość według wagi” (Iz. 28:17). Jest to ten dzień, na który kazano czekać tym, którzy cierpieli dla sprawiedliwości.

W tym samym miejscu, gdzie apostoł mówi o tym ucisku, zwraca się do braci: „Przetoż, bracia, bądźcie cierpliwi aż do przyjścia Pańskiego” (Jak. 5:7), ponieważ jest to dzień, w którym Pan wypełni obietnicę dla Swego ludu, mówiącą: „Mnie pomsta, a ja ODDAM, mówi Pan” (Rzym. 12:19). Podobnie mówi prorok Sofoniasz (3:8,9): „Przeto oczekujcie na mnie, mówi Pan [„Przeto, bracia, cierpliwymi bądźcie”], do DNIA, którego powstanę do łupu; bo sąd mój jest, abym zebrał narody [miała to być kwestia międzynarodowa, ogólnoświatowy ucisk], i zgromadził królestwa [zebrał je, co dokonuje się przez łączenie się dla wspólnej ochrony w postaci na przykład Potrójnego Przymierza, Ententy, Ligi Narodów, Narodów Zjednoczonych itp., a dodatkowo w dziedzinie łączności i komunikacji przez telegraf, telefon, radio, telewizję, kolej, statki, samoloty itp.], abym na nie wylał rozgniewanie moje i całą popędliwość gniewu mego [rozpoczęło się to w 1914 roku od wojny światowej, zapowiedzianej u Jer. 25:15-38; Joela 3:9-13 itp.]; OGNIEM zaiste gorliwości mojej będzie pożarta ta wszystka ziemia”.

Jest to szczególny rodzaj „ognia”, który ma pożreć ziemię i roztopić „żywioły” ogniem pałającym – ogień Boskiej popędliwości, Boskiego gniewu i Jego sprawiedliwości. „Bo WTEDY [kontynuuje prorok, co upewnia nas w tym, że ogień ten nie jest literalny, lecz symboliczny] przywrócę narodom wargi czyste, którymi wzywaliby wszyscy imienia Pańskiego, a służyli mu jednomyślnie”. WTEDY ustanowione zostaną „nowe niebiosa i nowa ziemia”, które według Piotra miały nastąpić po usunięciu obecnego porządku rzeczy – „teraźniejszego złego świata”. Wtedy szczególnego znaczenia nabiorą słowa Objawiciela, że „MORZA już więcej nie było”, ponieważ obecne niebiosa i ziemia przeminą (Obj. 21:1).

Co ma na myśli, mówiąc, że nie będzie już więcej MORZA? Czy mówi o literalnym morzu? Nie! Musimy pamiętać, że cała księga Objawienia to księga symboli i że wielu proroków i psalmistów stosuje ten sam symboliczny język. W symbolice tego języka „niebiosa” reprezentują władze kościelne, panujące systemy religijne. Niebiosami, władzami duchowej kontroli w pierwszej dyspensacji byli aniołowie. Obecnymi niebiosami są szatan i systemy przez niego kontrolowane, rządzące obecnym światem; niebiosami przyszłości będzie Chrystus i Jego Oblubienica, prawdziwy Kościół.

„Ziemia” oznacza zorganizowane społeczeństwo; „góry” oznaczają rządy, które są kręgosłupem społeczeństwa – jego wyniesionymi przedstawicielami; „morze” reprezentuje niespokojne elementy społeczne, które uderzają w społeczeństwo i rządy – „góry” – i które ostatecznie ogarną je anarchią (Ps. 46:3). Możemy zatem rozumieć, że apostołowi Janowi chodziło o to, iż po ustanowieniu nowych niebios i ziemi nie będzie już więcej anarchii. Według apostoła Piotra, będą to niebiosa i ziemia (czyli porządek rzeczy), „w których sprawiedliwość mieszka”. „A Pan będzie królem nad wszystką ziemią w on dzień” (Zach. 14:9).

Zatem chociaż jest pokazane, że symboliczne niebiosa i ziemia obecnych czasów z wielkim hukiem przeminą w zamieszaniu i ucisku, wspomniane jest również, że literalna ziemia i jej literalne niebiosa (atmosfera) pozostaną: „Bo tak mówi Pan, który stworzył niebiosa (ten Bóg, który utworzył ziemię i uczynił ją, który ją utwierdził, nie na próżno stworzył ją, na mieszkanie utworzył ją): Jam Pan, a nie ma żadnego więcej” (Iz. 45:18).

Chciałbym jeszcze zwrócić uwagę na pewien niezwykły ustęp Pisma Świętego. Proroctwo Izajasza 21:11,12 mówi:

Woła na mię ktoś z Seiru: Hej, stróżu! co się stało w nocy? Stróżu! co się stało w nocy?
Rzekł stróż: Przyszedł poranek, także i noc. Chcecieli szukać, szukajcie, nawróćcie się a przyjdźcie. (BG)

Woła na mnie ktoś z Seiru: Strażniku! Jaka to pora nocna? Strażniku! Jaka to pora nocna? Strażnik odpowiedział: Nadszedł poranek, lecz także noc. Jeżeli musicie pytać, to przyjdźcie znowu i pytajcie! (NP)

Wersety te przełożył można również: Stróżu? Która to część nocy? Nadszedł poranek, lecz wciąż trwa noc. Możemy powiedzieć, że noc trwa wciąż dla świata, lecz my, którzy widzimy Prawdę, dostrzegamy światło (idąc za Listem do Galatów 1:4 – dawno jesteśmy wyrwani z tego świata). Od roku 1874 w fazie duchowej TRWA już Trzeci Porządek. Gruzowanie teraźniejszego złego świata nieprzerwanie następuję. Cieszmy się, więc doświadczeniami i ofiarą dla Pana, bo maluczko już, a przyjdzie Królestwo. Królestwo tu na Ziemi, a wtedy nie będziemy już prowadzili boju wiary z szatanem i światem, a jedynymi skazami naszego charakteru, których nie zdążymy wyeliminować teraz.

Zachęcając Was do przygotowań, by obchodzić święto nie w kwasie złości i rozpusty, lecz w przaśnikach szczerości i prawdy (1 Kor 5:6-8), zapraszam do przeczytania artykułu Charlesa T. Russella pt. Fakt i filozofia pojednania. To dokładny opis tego, co tak naprawdę oznacza dla nas ofiara Jezusa Chrystusa, jak możemy skorzystać z niej dziś i jak cała ludzkość skorzysta z niej w przyszłości.

Fakt i filozofia pojednania
Wykłady Pisma Świętego, tom V, wykład 1

Doktryna pojednania leży u podstaw religii chrześcijańskiej. Skoro zajmuje ona tak ważne miejsce w teologii, to jej dokładne zrozumienie jest naprawdę niezbędne; większość chrześcijan jest co do tego zgodna. Niemniej jednak, chociaż ludzie wierzą w pojednanie, to mimo wszystko niewiele z niego rozumieją; różnym teoriom i ideom związanym z tym przedmiotem brakuje spójności i jasności; wiara zbudowana na tak niejednolitych i niejasnych poglądach dotyczących podstawowej doktryny siłą rzeczy musi być tak samo chwiejna, słaba i nieokreślona. Jeżeli zaś ktoś dobrze pojmie to zagadnienie, w całej wspaniałości proporcji nadanych mu przez Słowo Boże, jako podstawie Boskiego planu zbawienia, to jego wiara nie tylko zostanie wzmocniona, ukorzeniając się i znajdując grunt na prawidłowych zasadach; taki człowiek znajdzie również przewodnika, dzięki któremu będzie umiał odróżnić prawdę od błędu we wszystkich szczegółach wiary. Kiedy podstawa jest mocna i wyraźna, a każda część zbudowanej na niej wiary dokładnie się z nią zgadza, to cała struktura wiary będzie wtedy doskonała. Jak wykażemy później, każda doktryna i teoria ociera się o ten kamień probierczy, który szybko określi proporcje zawartego w niej złota i szumowin.

Jeżeli chodzi o pojednanie, to istnieją dwa główne poglądy:

(1) Pierwszy, nazywany ortodoksyjnym: człowiek jako przestępca Boskiego prawa znalazł się pod Boskim przekleństwem – ściągnął na siebie gniew Boży; Bóg – ze względu na swoją sprawiedliwość – nie mógł uniewinnić grzesznika, ale przewidział dla niego sprawiedliwe odkupienie i odpuszczenie jego grzechów przez ofiarę Chrystusa. To całe dzieło zadośćuczynienia wymaganiom sprawiedliwości i uczynienia grzesznika przyjemnym Bogu stanowi dzieło pojednania.

(2) Drugi pogląd, nazywany nieortodoksyjnym (niegdyś podzielany głównie przez unitarian i uniwersalistów, ale ostatnio szybko szerzący się wśród wszystkich grup chrześcijańskich), podchodzi do tego zagadnienia z zupełnie innej strony: nie zakłada on, że Boska sprawiedliwość wymagała ofiary za przestępstwo grzesznika; pomija on zupełnie gniew Boży objawiający się jakimś szczególnym wyrokiem śmierci; pomija również „przekleństwo”. Według tej koncepcji Bóg szuka i oczekuje zbliżenia się człowieka, nie stawiając mu żadnych przeszkód, nie wymagając zadośćuczynienia za jego grzech, lecz jedynie porzucenia przez niego grzechu i dążenia do sprawiedliwości, a w ten sposób dojścia do harmonii z Bogiem – do bycia jednością z Bogiem. Dlatego ten pogląd nazywany jest ogólnie pojednaniem i, jak się rozumie, oznacza zgodność ze sprawiedliwością bez względu na sposoby, jakimi ludzkość może być przyprowadzona do tego stanu: zadośćuczynienie jest rozumiane jako pokuta samego grzesznika lub w innym przypadku jako Boskie bezwarunkowe przebaczenie. Z tego punktu widzenia nasz Pan Jezus i wszyscy Jego naśladowcy mają udział w pojednaniu – w sensie nauczania i napominania ludzkości, by odwróciła się od grzechu ku sprawiedliwości, a nie w sensie ofiary lub okupu.

(3) Pogląd, który my uznajemy za biblijny, a który często traktowany jest przez teologów pobieżnie, obejmuje i łączy dwa poprzednie. Biblijna doktryna o pojednaniu, jak postaramy się wykazać, uczy wyraźnie, że:

(a) Człowiek był stworzony jako istota doskonała – na obraz Boga; upadł jednak przez dobrowolne nieposłuszeństwo i znalazł się pod wyrokiem śmierci, pod „przekleństwem”, i w ten sposób cały rodzaj ludzki stał się „dziećmi gniewu” (Efezj. 2:3).

(b) Bóg sprawiedliwie karał swoje nieposłuszne stworzenie wyrokiem swojego prawa – śmiercią; czynił to bez miłosierdzia przez ponad cztery tysiące lat. Mimo to jednak obok tej sprawiedliwości i wierności zasadom prawa przez cały czas istniał duch miłości i współczucia, który przewidział plan zbawienia; dzięki temu planowi Bóg nadal mógł być sprawiedliwy i wykonywać swoje sprawiedliwe prawo w stosunku do grzeszników, a jednocześnie mógł usprawiedliwić wszystkich, którzy wierzą w Jezusa (Rzym. 3:26). Według tego planu wszyscy podlegający wyrokowi mogą być spod niego uwolnieni bez żadnego pogwałcenia sprawiedliwości i przy okazaniu Boskiej miłości, mądrości i mocy w taki sposób, aby uczciło to Wszechmogącego i mogło okazać się błogosławieństwem dla całego Jego stworzenia – ludzkiego i anielskiego – przez pełniejsze niż kiedykolwiek objawienie wszystkim nader rozlicznej mądrości i łaski Boga (Efezj. 3:10 Diaglott).

(c) Realizując ten właśnie plan pojednania z Boskim prawem złamanym przez naszego ojca Adama, nasz drogi Odkupiciel umarł jako „okup za wszystkich, co jest świadectwem czasów jego” (1 Tym. 2:6).

(d) Ofiara za grzechy nie jest jeszcze pełnym dziełem pojednania; stanowi ona jedynie zadośćuczynienie wymaganiom sprawiedliwości. Przez zasługę okupu danego sprawiedliwości nastąpiło całkowite przeniesienie „rachunku” człowieka – akt jego sprawy i jego długu – na konto naszego Pana Jezusa Chrystusa, który w pełni zadośćuczynił wymaganiom sprawiedliwości co do Adama i wszystkich jego potomków. W ten sposób Jezus, dzięki temu „wykupieniu” swoją własną drogocenną krwią, stał się właścicielem, mistrzem, Panem wszystkich (Rzym. 14:9).

(e) Jednym z celów tego planu dla Adama i jego potomstwa było anulowanie ich wyroku śmierci; dopóki ten wyrok trwał, miłość nie mogła nic uczynić, aby wybawić skazanych, całkowicie pozbawionych przywileju przyszłego życia w jakichkolwiek warunkach.

(f) Innym celem było umieszczenie upadłej rasy poza zasięgiem Boskiej sprawiedliwości i pod szczególną opieką Jezusa, który jako reprezentant Ojcowskiego planu nie tylko proponuje zadośćuczynienie wymaganiom sprawiedliwości, ale również podejmuje się nauczania, poprawiania i restytucji tylu członków upadłej rasy, ilu okaże swoje pragnienie znalezienia się w harmonii ze sprawiedliwością. Takich ludzi Pan odda w końcu sprawiedliwości Boskiego prawa, ale tak udoskonalonych, że będą w stanie spełnić doskonałe wymagania tego prawa.

(g) Na początku jedynym czynnikiem, stojącym pomiędzy Bogiem i człowiekiem, był Boski wyrok; teraz, po sześciu tysiącach lat upadku, degradacji i oddalania się od Boga z powodu grzechu – jak i z powodu niewiedzy, przesądów oraz podstępów Przeciwnika – a także na skutek fałszywego przedstawienia ludziom Boskiego charakteru i planu, okazuje się, że niewiele osób zwraca uwagę na posłannictwo łaski i przebaczenia. Ponieważ okup został zaakceptowany, Bóg jest gotów przyjąć grzeszników z powrotem do jedności z sobą i z życiem wiecznym; gotów jest to uczynić przez zasługę Chrystusa. Niemniej jednak większość ludzkości niechętnie wierzy w dobrą nowinę, a co za tym idzie, niechętnie przyjmuje jej warunki. Niektórzy zostali tak dalece opanowani przez sofistykę Szatana, zwodzącego wszystkie narody (Obj. 20:3), że nie wierzą w żadnego Boga; drudzy wierzą weń jako w wielkiego i silnego przeciwnika, pozbawionego miłości i współ­czucia, gotowego torturować ich przez całą wieczność; inni znaleźli się w wieży Babel pełnej sprzecznych opinii dotyczących Boskiego charakteru i nie wiedzą, w co mają wierzyć; chcą zbliżyć się do Boga, ale przeszkadzają im obawy i niewiedza. Dlatego właśnie stosunkowo niewielu ludzi skorzystało do tej pory z możliwości zbliżenia się do Boga przez Chrystusa – stanowią oni „Maluczkie Stadko”.

(h) Niemniej jednak ofiara za grzechy nie została złożona za niewielką grupę ludzi, ale „za wielu”, „za wszystkich”. Jednym z elementów Boskiego programu jest to, że Ten, który odkupił wszystkich swoją własną, drogocenną krwią, sprawi, że każdy człowiek, „wszystko stworzenie”, pozna dobrą nowinę o swoim przywileju wynikającym z Boskiej łaski – o przywileju powrotu do stanu pojednania ze swoim Stwórcą.

(i) Dotychczas jedynie Kościół skorzystał z pojednania, z tym że w sposób niebezpośredni; Pismo uczy jednak, że Kościół ten stanie się Królestwem Kapłańskim, czyli „królewskim kapłaństwem”, na czele którego stanie Chrystus, królewski Najwyższy Kapłan. Podczas Wieku Tysiąclecia ta klasa niebiańskiego Królestwa, to Królewskie Kapłaństwo, w pełni i do końca dokona dzieła leczenia ludzkości ze ślepoty, spowodowanej przez Szatana, błąd i upadek. Przyprowadzi ono do stanu pełnego pojednania z Bogiem wszystkich, którzy tego będą pragnąć, z wszystkich narodów ziemi.

(j) W harmonii z powyższym pozostaje stwierdzenie apostoła, że my, wierzący – Kościół, przyjęliśmy pojednanie. Jeżeli chodzi o Boga, pojednanie zostało dokonane za wszystkich osiemnaście stuleci temu; ale tylko wierzący otrzymali je w sensie przyjęcia sposobności danej w ten sposób przez Boską łaskę – reszta ludzkości to nadal ślepcy, „w których Bóg świata tego oślepił zmysły, to jest w niewiernych, aby im nie świeciła światłość Ewangelii chwały Chrystusowej, który jest wyobrażeniem Bożem” (2 Kor. 4:4).

(k) Z powyższym zgadza się również stwierdzenie Pisma Świętego, że pierwszym dziełem Chrystusa podczas Jego tysiącletniego panowania będzie związanie Szatana, czyli obezwładnienie go, tak aby już więcej nie zwodził narodów przez tysiąc lat (Obj. 20:3). Znajdujemy również wiele wypowiedzi proroków potwierdzających, że kiedy na ziemi zostanie ustanowione Królestwo Boże, znajomość Pana wypełni całą ziemię tak, jak wody wypełniają głębiny morskie; nikt nie będzie już uczył swojego bliźniego, mówiąc: „Poznaj Pana” (Hebr. 8:11). Jeszcze jednym potwierdzeniem jest prośba zawarta w modlitwie Pańskiej: „Przyjdź królestwo twoje, bądź wola twoja na ziemi”: oznacza to, zgodnie z wyraźnym stwierdzeniem apostoła, że Bóg pragnie, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do znajomości prawdy (1 Tym. 2:4).

(l) Obie części pojednania – zadośćuczynienie sprawiedliwości i powrót do harmonii, czyli pojednania z Bogiem tylu spośród Jego stworzeń, ile skorzysta z przywilejów i możliwości Nowego Przymierza, posiadając już pełnię światła i znajomości – będą dokonane wraz z końcem Wieku Tysiąclecia; wtedy też wszyscy dobrowolnie i świadomie odrzucający Boską łaskę, podaną przez Chrystusa, „będą wygładzeni z ludu” i „pomstę odniosą, wieczne zatracenie od obliczności Pańskiej i od chwały mocy jego” – będzie to zniszczenie nie dające żadnej nadziei odnowy przez przyszłe zmartwychwstanie (Dzieje Ap. 3:23; 2 Tes. 1:9).

(m) Wielkie dzieło pojednania zostanie wtedy zakończone; wszystkie rzeczy na niebie i na ziemi znajdą się w stanie harmonii z Bogiem, wychwalając Go za całą Jego szczodrość i łaskę, okazaną przez Chrystusa. Nie będzie już więcej śmierci ani wzdychania, ani bólu, ponieważ pierwsze rzeczy przeminą – jako rezultat dzieła pojednania, rozpoczętego zadośćuczynieniem sprawiedliwości przez ofiarę naszego Odkupiciela, a kończącego się pełnym pojednaniem ze wszystkimi godnymi życia wiecznego ludźmi.

Jakkolwiek byśmy patrzyli na wyraz „pojednanie”, to musimy się zgodzić, że samo jego użycie w kontekście Boga i człowieka sugeruje istnienie trudności, różnicy, niezgodności pomiędzy Stwórcą a stworzeniem; w innym przypadku stanowiliby oni jedność i żadnej ze stron nie byłoby potrzebne dzieło pojednania. W tym miejscu szczególnie wyraźnie widać ogromną sprzeczność, jaka istnieje między Biblią a teorią ewolucji, która od trzydziestu lat przenika wiarę wszystkich denominacji, pojawiając się najbardziej otwarcie w szkołach teologicznych i na wiodących ambonach chrześcijaństwa.

Teoria ewolucji zaprzecza upadkowi człowieka; zaprzecza, że kiedykolwiek był on stworzony na obraz i podobieństwo Boga; zaprzecza, że kiedykolwiek spełniał warunki, aby stanąć na próbie przed trybunałem doskonałej sprawiedliwości; zaprzecza, że człowiek zgrzeszył podczas tej próby i został skazany na śmierć. Według tej teorii śmierć nie stanowi kary, lecz jedynie jeszcze jeden krok w procesie ewolucji; człowiek nie oddala się coraz bardziej od obrazu i podobieństwa Bożego w stronę grzechu i degradacji, ale raczej przeradza się ze stanu małpy w istotę coraz bliższą obrazowi i podobieństwu Boga. Zgodnie z logiką, następnym krokiem w takim rozumowaniu byłoby zaprzeczenie jakiejkolwiek sprawiedliwości ze strony Boga w potępieniu człowieka za osiągnięcie wyższego poziomu; następnie należałoby odrzucić stwierdzenie, że sprawiedliwość mogła przyjąć ofiarę za grzech złożoną za człowieka – skoro człowiek nie popełnił żadnego grzechu wymagającego takiej ofiary. Zwolennicy tej teorii twierdzą więc, że Chrystus nie był ofiarą za grzech – mógłby nią być jedynie w takim sensie, w jakim patriota może złożyć ofiarę za swój kraj, oddając życie, aby dany naród mógł otrzymać większą wolność i jakieś przywileje.

Wiemy jednak, że Słowo Boże całkowicie zaprzecza tej całej teorii; nie ma mowy o żadnej zgodności pomiędzy doktryną biblijną a tym, co mówi ewolucja, fałszywie nazywana nauką. Na ile ktoś wierzy w teorię ewolucji, na tyle odrzuca teorię Pisma Świętego; okazuje się jednak, że wielu chrześcijan daremnie usiłuje pogodzić te dwie zupełnie sprzeczne nauki. Na ile podtrzymują oni teorię ewolucji, na tyle oddalają się od jedynej podstawy wiary, danej przez Boga; na tyle też są przygotowani do popełniania dalszych błędów, jakie Przeciwnik niewątpliwie im podsunie; ze światowego punktu widzenia błędy te są przedstawione tak przekonywająco, że – gdyby to było możliwe – zwiodłyby nawet wybranych. Wybrani będą jednak mieli „wiarę raz świętym podaną”; będą trzymali się takiej doktryny o pojednaniu, jaka została ukazana w Piśmie Świętym; będą w ten sposób chronieni przed wszelkimi elementami i aspektami teorii ewolucji, będąc pouczeni przez Boga, szczególnie jeżeli chodzi o doktrynę pojednania, leżącą u samych podstaw objawionej religii i wiary chrześcijańskiej.

Pismo Święte jednoznacznie stwierdza, że Bóg stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo – umysłowe i moralne; człowiek, istota ziemska, był intelektualnym i moralnym obrazem, czyli podobieństwem, swojego Stwórcy, istoty duchowej. Biblia mówi też o jego początkowej jedności ze Stworzycielem, który uznał go za swoje dzieło i określił je jako „bardzo dobre”, bardzo przyjemne, dające zadowolenie. Doskonałemu Adamowi dano do wyboru życie lub śmierć; jego przestąpienie prawa było aktem świadomym i dobrowolnym, bowiem Pismo mówi, że Adam „nie był zwiedziony”. Czytamy również o rozpoczęciu egzekwowania wyroku śmierci i o tym, jak przez stulecia wyrok ten obejmował cały rodzaj ludzki. Dowiadujemy się, jak Bóg objawił wiernemu Abrahamowi swój cel i zamiar, aby nie od razu, lecz po pewnym czasie, zlać błogosławieństwo na całą ludzkość, którą, jak oznajmił, wcześniej przeklął wyrokiem śmierci (1 Mojż. 1:31; 2:17; 3:23; 1 Tym. 2:14; 1 Mojż. 12:3; 18:18; 3:17).

Ponieważ przekleństwem, czyli karą za grzech, była śmierć, obiecane błogosławieństwo oznaczało ożycie z martwych i większą obfitość życia; obietnica dana Abrahamowi mówiła, że w jakiś niewyjaśniony sposób Zbawiciel, który wykona to dzieło błogosławienia świata, będzie jednym z potomków Abrahama. Te same obietnice były w mniej lub bardziej wyraźny sposób powtórzone Izaakowi, Jakubowi i dzieciom Izraela. Prorocy przepowiedzieli również, że przyszły Mesjasz będzie zabitym Barankiem, ofiarą za grzech, że „wyda swoją duszę na śmierć” za nasze grzechy, a nie za swoje własne. Ukazali oni również rezultaty Jego ofiary za grzech – ukazali je w przyszłej chwale i błogosławieństwach, mówiąc o ostatecznym zwycięstwie Jego Królestwa; jako Słońce Sprawiedliwości przyniesie On światu nowy dzień błogosławieństw, życia i radości, który rozproszy ciemność, mrok i smutek nocy płaczu, panującej obecnie nad światem jako skutek pierwotnego grzechu i upadku oraz odziedziczonych złych skłonności (Izaj. 53:10-12; 35; 60; 61).

Apostoł Piotr, działając pod natchnieniem ducha świętego, daleki jest od stwierdzenia, że człowiek został stworzony na poziomie małpy, następnie doszedł do obecnego stopnia rozwoju, po czym, dzięki temu samemu procesowi ewolucji, osiągnie doskonałość; apostoł wskazuje raczej na coś zupełnie przeciwnego. Chrystus umarł za nasze grzechy, a konsekwencją odkupienia dokonanego przez tę ofiarę będą kiedyś wspaniałe czasy ochłody podczas wtórej obecności naszego Pana, czasy naprawienia wszystkich rzeczy, które „przepowiedział Bóg przez usta wszystkich świętych swoich proroków od wieków” (Dzieje Ap. 3:19-21). Ktokolwiek twierdzi, że apostoł Piotr, głosząc ewangelię restytucji, mówił o doktrynie ewolucji, musiał zamknąć oczy i przestać logicznie rozumować; gdyby rzeczywiście człowiek znajdował się pierwotnie na poziomie małpy lub na jakimkolwiek poziomie niższym od obecnego, to apostoł okazałby się głupcem utrzymując, że czasy restytucji to wspaniała nadzieja i przyszłość – restytucja bowiem oznacza powrót do stanu, jaki istniał na samym początku.

Słowa apostoła są całkowicie niezgodne i przeciwne teorii ewolucji, pozostając przy tym w doskonałej harmonii z doktryną pojednania, pogodzenia i restytucji – w najlepszej zgodzie z biblijną nauką mówiącą o tym, że ludzie zostali zaprzedani grzechowi, stali się jego niewolnikami i z jego powodu cierpieli upadek; wszystko to było rezultatem pierwszego nieposłuszeństwa naszego ojca Adama, za które karą była śmierć. Restytucja, głoszona przez Piotra dobra nowina, oznacza, że coś dobrego, wielkiego i cennego zostało utracone, później odkupione drogocenną krwią Chrystusa, a rezultatem tego odkupienia będzie przywrócenie utraconej wartości podczas wtórej obecności Chrystusa. Apostoł odnosi się też do proroków, gdy oznajmia, że o tych czasach restytucji mówili wszyscy święci i wyraźnie przez to sugeruje, że nadzieja restytucji jest jedyną nadzieją daną ludzkości z Boskiej inspiracji.

Podobnie wszyscy apostołowie odnosili się do przeszłości, wspominając odpadnięcie od Boskiej łaski, mówiąc dalej o krzyżu Chrystusa jako o momencie pojednania z Boską sprawiedliwością i wskazując na przyszły Wiek Tysiąclecia – czas błogosławienia całego rodzaju ludzkiego poprzez dostęp do wiedzy i pomocy w ich pojednaniu z Bogiem. Wszyscy twierdzą, że teraźniejszy wiek jest czasem przeznaczonym na wybranie Kościoła, który ma połączyć się z Mesjaszem (Jego „królewskie kapłaństwo” i „lud szczególny”) i współpracować z Nim jako Jego Oblubienica, Jego Ciało, przynosząc światu błogosławieństwa restytucji, zagwarantowane dzięki dokonanej na Kalwarii ofierze.

Zauważmy, co na ten temat mówi apostoł Paweł: „Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć; tak też na wszystkich ludzi śmierć przyszła, ponieważ [z powodu odziedziczonego grzechu i grzesznych skłonności] wszyscy zgrzeszyli”. Wyraźnie widać, że apostoł Paweł, podobnie jak apostoł Piotr i prorocy, nie był ewolucjonistą. Zwróćmy uwagę, z jaką nadzieją wskazuje on na samo sedno Ewangelii, mówiąc: „Zaleca Bóg miłość swoję ku nam, że gdyśmy jeszcze byli grzesznymi, Chrystus za nas umarł. Daleko tedy więcej teraz, usprawiedliwieni będąc krwią jego, zachowani będziemy przezeń od gniewu” – Rzym. 5:8,9. Widzimy tutaj potwierdzenie, że cała ludzkość znajdowała się pod przekleństwem Boskiego gniewu; zbawczą mocą była krew Chrystusa – ofiara, którą za nas złożył; ofiara ta wyrażała Boską miłość i łaskę. Dalej apostoł pokazuje dzieło pojednania i jego przyszły rezultat – restytucję: „Przetoż tedy jako przez jednego upadek [przez nieposłuszeństwo Adama] na wszystkich ludzi przyszła wina ku potępieniu [wyrok śmierci]: tak też przez jednego usprawiedliwienie na wszystkich ludzi przyszedł dar [odwrócenie wyroku] ku usprawiedliwieniu żywota. Bo jako przez nieposłuszeństwo jednego człowieka [Adama] wiele się ich stało grzesznymi [wszyscy, którzy byli w nim], tak przez posłuszeństwo jednego człowieka [Jezusa] wiele się ich stało sprawiedliwymi [wszyscy, którzy skorzystają z przywilejów i możliwości Nowego Przymierza]” – Rzym. 5:12,18,19.

Ten sam apostoł w wielu swoich mistrzowskich i logicznych wywodach przedstawia myśl, że z Bożego punktu widzenia pojednanie należy do przeszłości – zakończyło się w momencie, gdy „zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Syna jego”, kiedy jeszcze byliśmy grzesznikami (Rzym. 5:10 nb). Paweł nie odnosi się tutaj do dokonującego się w grzeszniku dzieła, jednającego go z Bogiem, lecz stwierdza coś wręcz przeciwnego: pojednanie zostało dokonane nie w nas, lecz przez Chrystusa dla nas, i to kiedy my byliśmy jeszcze grzesznikami. Zauważmy również, że w różnych swoich mądrych i logicznych wywodach apostoł wskazuje na dzieło błogosławienia świata, prowadzone przez uwielbiony Kościół pod władzą Chrystusa, jego przez Boga wyznaczonej Głowy. Błogosławieństwem tym będzie danie światu znajomości Boskiej łaski w Chrystusie oraz fakt, że w ten sposób każdy, kto będzie pragnął, powróci do stanu pojednania ze swoim Stworzycielem podczas tysiącletniego Królestwa – przywrócenia Boskiej łaski, utraconej w Edenie.

Spójrzmy na argumentację z Listu do Rzymian 8:17-24, która stanowi ilustrację tego zagadnienia. Apostoł wyraźnie mówi tutaj o osobnym zbawieniu Kościoła i późniejszym zbawieniu i uwolnieniu świata, „wzdychającego stworzenia”. Paweł zwraca uwagę na Kościół jako na przyszłego współdziedzica z Chrystusem, który wiernie cierpiąc wraz z Nim w obecnym czasie, będzie również uczestniczył w Jego chwale w Jego Królestwie. Apostoł zapewnia nas, że teraźniejsze cierpienia są niczym w porównaniu z mającą się w nas objawić chwałą. Dalej mówi on, że ta chwała, która objawi się w Kościele, gdy zakończą się cierpienia jego członków, jest podstawą całego gorliwego wyczekiwania wzdychającego stworzenia – którego tęsknoty i nadzieje z konieczności wypełnią się w czasie, gdy synowie Boży zostaną objawieni, czyli ukazani. Teraz synowie Boży nie są jeszcze objawieni; świat ich nie zna – tak samo, jak nie znał Mistrza. Chociaż cały świat z nieokreśloną nadzieją wygląda złotego wieku błogosławieństw, to jednak apostoł wskazuje, że wszystkie ich oczekiwania mogą się wypełnić dopiero wtedy, gdy składający się z synów Bożych Kościół zostanie uwielbiony i objawiony jako wybrani przez Boga królowie i kapłani, którzy będą panować nad ziemią podczas Wieku Tysiąclecia, błogosławiąc wszystkie rodzaje ziemi według bogactw Boskiej łaski, którą objawił On w obietnicy Abrahamowej, mówiąc: „Będą ubłogosławione w tobie wszystkie narody ziemi i w nasieniu twojem” – (Gal. 3:8,16,29).

Dalej apostoł pokazuje, że zgodnie z Boską opatrznością cały rodzaj ludzki – rozumne ziemskie stworzenie – był poddany słabości („marności”) w sposób dziedziczny przez przestępstwo ojca Adama. Mimo to ludzie nie byli pozostawieni bez nadziei, bowiem ta sama Boska opatrzność przewidziała ofiarę za grzechy oraz plan ostatecznego wyzwolenia ludzkości, wybawienia z niewoli grzechu i kary za ten grzech – śmierci. Ludzie otrzymają chwalebną wolność (od chorób, bólu, kłopotów, smutku), która jest wolnością wszystkich synów Bożych. To właśnie od tego stanu synostwa i tej wolności rodzaj ludzki odpadł przez nieposłuszeństwo; do tego samego stanu synostwa ludzie będą mieli przywilej powrócić w rezultacie wielkiej ofiary za grzech, złożonej na Kalwarii, oraz w efekcie dokonania w nich dzieła pojednania z Boskim prawem przez Odkupiciela, Wielkiego Proroka i pozafiguralnego Mojżesza (Dzieje Ap. 3:22,23). Apostoł wskazuje również, że Kościół otrzymał już pojednanie (zaakceptował Boskie zarządzenie) i doszedł do harmonii z Bogiem oraz posiadł pierwsze owoce ducha; niemniej jednak z powodu otoczenia, w jakim się znajdują, członkowie Kościoła również wzdychają i wyczekują swojego udziału w dokonanym dziele pojednania, całkowitego przyjęcia do Boskiej łaski, wybawienia Ciała Chrystusowego – Kościoła – w pierwszym zmartwychwstaniu (Rzym. 8:23-25).

Te dwa aspekty pojednania: (1) naprawienie niesprawiedliwości oraz (2) przyprowadzenie odpadniętych do jedności, zostały pokazane w Boskim przedsięwzięciu Nowego Przymierza, którego pośrednikiem jest Jezus Chrystus, nasz Pan. Kiedy ojciec Adam był doskonały i żył w harmonii ze swoim Stwórcą, wykonując posłusznie Jego polecenia, te obie istoty łączyło przymierze, chociaż nie było ono formalnie wyrażone. Adam otrzymał życie w całej jego doskonałości, a na dodatek dano mu władzę nad wszystkimi zwierzętami, rybami i ptakami, zaś cała ziemia była jego królestwem; wiadomo mu było również, że jeżeli przez nieposłuszeństwo okaże brak wierności Wielkiemu Królowi – Jahwe, to utraci życie i pozbawi znaczenia wszystkie te prawa i przywileje, które otrzymał; owe zasady oznaczały przymierze, czy też układ ze strony Boga z Jego stworzeniem, układ według którego życie człowieka miało trwać wiecznie, chyba że ten naruszyłby go przez nieposłuszeństwo, ściągając na siebie wyrok śmierci.

Nieposłuszeństwo Adama i kara za nie – śmierć – sprawiły, że człowiek stałby się zupełnie bezradny, gdyby Bóg nie przewidział podźwignięcia rasy ludzkiej drogą Nowego Przymierza. Nowe Przymierze, jak pisze apostoł, ma pośrednika. Bóg ze swojej strony ma do czynienia z pośrednikiem, a nie z grzesznikiem; z drugiej strony grzesznik ma do czynienia z tym samym pośrednikiem, a nie z Bogiem. Jednak zanim nasz Pan Jezus mógł stać się pośrednikiem, musiał wykonać dla ludzkości dzieło, które w tym obrazie jest przedstawione jako zapieczętowanie Nowego Przymierza Jego własną drogocenną krwią – „krwią nowego przymierza” (Mat. 26:28; Mar. 14:24; Hebr. 7:22; 9:15-20). Innymi słowy, Bóg w swojej sprawiedliwości nie może przyjąć grzesznika ani mieć z nim do czynienia – czy to bezpośrednio, czy pośrednio przez Pośrednika – w znaczeniu uwolnienia go spod wyroku śmierci, pojednania z Sobą i dania mu związanego z tym błogosławieństwa i daru wiecznego życia – jeżeli wcześniej nie zostanie uznana i zaspokojona Boska sprawiedliwość. Dlatego właśnie nasz Pan Jezus, płacąc naszą karę swoją śmiercią, umożliwił zapieczętowanie Nowego Przymierza pomiędzy Bogiem i człowiekiem na warunkach, dzięki którym wszyscy przychodzący do Boga przez Niego – przez Pośrednika – mogą być przyjęci.

Zjednanie się z Bogiem, pojednanie z Nim, było niemożliwe, dopóki odkupienie nie zostało zagwarantowane drogocenną krwią, aby człowiek szukający pojednania mógł zbliżyć się do Boga przez Pośrednika Nowego Przymierza: „Jamci jest ta droga, i prawda, i żywot; żaden nie przychodzi do Ojca, tylko przez mię” – Jan 14:6. Dlatego właśnie najwyższym przywilejem ludzi obdarzonych łaską przed złożeniem ofiary przez Chrystusa było stanie się „sługami” i „przyjaciółmi” Boga – nikt nie mógł otrzymać przywileju synostwa (i łączącej się z tym Boskiej łaski oraz życia wiecznego) – nikt nie był za kogoś takiego uznany (Jan 1:12; Mat. 11:11). W ten sposób widać, że ci, którzy pomijają te aspekty pojednania – ofiarę za grzechy i zaspokojenie sprawiedliwości – pomijają w rzeczywistości dwie ważne i niezbędne części, zasadnicze i fundamentalne sprawy. Nie mniej błądzą ci, którzy uznając ofiarę Chrystusa za ofiarę pojednania mającą na celu zapieczętowanie Nowego Przymierza, pomijają dzieło pojednania dotyczące ludzi, przez które człowiek ma być z powrotem przyprowadzony drogą Nowego Przymierza do harmonii z Bogiem.

Dzieło pojednania, jeżeli chodzi o ludzkość, nie może być dokonane w jednej chwili i przez wiarę. W jednej chwili i przez wiarę może się ono zacząć, będąc przez wiarę zaliczone jako pojednanie już dokonane pomiędzy grzesznikiem i Wszechmogącym; Bóg dąży jednak do pojednania o wspanialszym i wyższym zakresie. Według Jego planu wszyscy ludzie pragnący powrócić do pojednania z Nim (i z Jego sprawiedliwym prawem) będą uznani za przyjętych dzięki ich Pośrednikowi, ale nie będą w pełni i całkowicie uznani (przez Ojca), dopóki będą niedoskonali. Dlatego więc dziełem Pośrednika (Głowy i Ciała) jest głoszenie światu faktu, że Bóg przewidział ofiarę za grzech, dzięki której może być sprawiedliwy i jednocześnie przyjąć grzesznika z powrotem do harmonii z Sobą; że pragnie teraz darować błogosławieństwo synostwa, życia wiecznego i wolności od zepsucia. Dziełem Pośrednika jest jednak również wyjaśnienie światu, że to zaproszenie do zbawienia jest wielką łaską i powinno być szybko przyjęte; że jego warunki są jedynie rozumną służbą. Co więcej, Pośrednik jako przedstawiciel Ojca ma dokonać rzeczywistego odnowienia – umysłowego, moralnego i fizycznego naprawienia ludzi – tak wielu z nich, ilu przyjmie Jego służbę i będzie Mu posłusznych. W ten sposób dzieło Pośrednika zaowocuje wreszcie rzeczywistym pojednaniem pomiędzy Bogiem i tymi, których Pośrednik przywróci do doskonałości.

Na to wielkie dzieło Pośrednika przeznaczony jest cały Wiek Tysiąclecia; właśnie po to na ziemi zostanie założone królestwo Mesjasza z cała mocą i autorytetem: właśnie po to Mesjasz musi królować, aby mógł usunąć każdy zły wpływ, który mógłby przeszkodzić ludzkości w dojściu do znajomości tej pełnej łaski prawdy o Boskiej miłości i miłosierdziu, i o zapewnieniu, że pod Nowym Przymierzem „ktokolwiek pragnie”, będzie mógł powrócić do Boga. W ten sposób, na warunkach Nowego Przymierza, wielki Pośrednik przyjmie, pobłogosławi i odnowi wszystkich, którzy będą chcieli dojść przez Niego do społeczności z Bogiem; wyniszczy On również na wieki tych, którzy w sprzyjających warunkach tysiącletniego Królestwa odrzucą Boską ofertę pojednania (Dzieje Ap. 3:23; Mat. 25:41,46; Obj. 20:9,14,15; Przyp. 2:21,22).

Wiek Tysiąclecia zakończy się po dokonaniu całego dzieła pośrednictwa, na które był przewidziany i przeznaczony. Wtedy ustanie urząd Chrystusa jako Pośrednika, ponieważ nie będzie już buntowników ani grzeszników. Wszyscy pragnący harmonii z Bogiem osiągną ją stawszy się doskonałymi, zaś wszyscy dobrowolni grzesznicy zostaną odcięci od życia. Wypełni się wtedy proroctwo naszego Pana mówiące o tym, że wszystkie rzeczy na niebie i na ziemi będą wysławiały Boga; wypełni się także Boska obietnica, że nie będzie już więcej śmierci, ani smutku, ani krzyku, bo poprzednie rzeczy (warunki) przeminęły (Obj. 21:4; Psalm 67).

Wielki Pośrednik-Król przekaże swoje zakończone dzieło Ojcu, oddając swój urząd i królestwo tak, jak objaśnia nam apostoł (1 Kor. 15:24-28). Jakich trwałych skutków odkupienia, dokonanego przez wielkiego Pośrednika, możemy wtedy oczekiwać?

Dokonane zostaną:

(1) Zapieczętowanie Nowego Przymierza Jego własną drogocenną krwią; umożliwienie całej ludzkości korzystania z jego łask.

(2) Pojednanie, czyli przyprowadzenie z powrotem do harmonii z Bogiem Maluczkiego Stadka – Królewskiego Kapłaństwa, gorliwego ku dobrym uczynkom, pragnącego kłaść życie w Boskiej służbie; grupa ta, podobna Zbawicielowi, według Boskiego zarządzenia otrzyma przywilej współdziedziczenia z Chrystusem w tysiącletnim Królestwie i uczestniczenia w Jego boskiej naturze (1 Piotra 2:9,10; Tyt. 2:14; Rzym. 8:29).

(3) Pojednanie, całkowita restytucja ziemi, pełnej doskonałych, szczęśliwych istot ludzkich – wszystkich ludzi pragnących Boskiej łaski na Boskich warunkach; Pośrednik przekaże ich Ojcu – nie tylko w pełni odnowionych, ale także doskonale wyuczonych w sprawiedliwości i samokontroli, pełnych ducha lojalności wobec Boga, ducha świątobliwości i jego błogosławionych owoców: skromności, cierpliwości, uprzejmości, pobożności – miłości. W takim stanie rzeczywiście będą nienaganni i zdolni wytrzymać każdą próbę.

(4) Zniszczenie innych ludzi, niegodnych dalszych łask i będących ciężarem dla ziemi, takich którzy nie mogliby wywierać dobrego wpływu na bliźnich i których dalsza egzystencja nie przyniosłaby chwały ich Stworzycielowi.

W ten sposób po zakończeniu Wieku Tysiąclecia świat znajdzie się z powrotem w pełni Boskiej łaski, całkowicie pojednany z Bogiem, tak samo jak cała ludzkość reprezentowana przez Adama była w harmonii i jedności z Bogiem, zanim grzech wszedł na świat: co więcej, wszyscy będą posiadali niezmiernie cenne doświadczenie zła; dzięki temu doświadczeniu nauczyli się lekcji o grzeszności grzechu, a także o mądrości, korzyściach i potrzebie prawości. Będą także mieli większą wiedzę i szersze doświadczenie, jeżeli chodzi o różne talenty i możliwości, które człowiek pierwotnie posiadał, ale nie były jeszcze rozwinięte. Z tej lekcji skorzystają nie tylko ludzie, ale również święci aniołowie, którzy w ten sposób będą mogli jako świadkowie oglądać to tak trudne do wy­obrażenia sobie zrównoważenie Boskich przymiotów: sprawiedliwości, miłości, mądrości i mocy. Możemy przypuszczać, że gdy wszyscy nauczą się już tej lekcji, pozostanie ona aktualna i być może zostanie zastosowana dla innych ras, nie istniejących jeszcze na niezamieszkałych planetach olbrzymiego Wszechświata.

Co stanie się centralnym punktem tej historii, opowiadanej przez całą wieczność? Będzie to historia o wielkim okupie dokonanym na Kalwarii oraz o pojednaniu opartym na tym zapłaceniu równoważnej ceny, co wykazało, że Boska miłość i sprawiedliwość są dokładnie równe.

Mając na uwadze wielkie znaczenie tego tematu o pojednaniu, a także fakt, że jest on tak bardzo niedoskonale pojmowany przez lud Boży i że błędne pojęcia uniemożliwiają prawidłowe spojrzenie na tę znaczącą naukę, pragniemy szeroko przedyskutować ją w niniejszym tomie, zastanawiając się nad jej następującymi aspektami:

(1) Jahwe jako Autor planu pojednania.

(2) Pośrednik, przez którego ofiara pojednania została dokonana i przez którego wszystkie pełne łask rezultaty tej ofiary będą zastosowane na korzyść upadłego człowieka.

(3) Duch święty – droga, czyli sposób zlania na ludzkość błogosławieństw związanych z pojednaniem z Bogiem.

(4) Rodzaj ludzki, dla którego korzyści ten wielki plan pojednania został zaprojektowany.

(5) Okup – centralny punkt pojednania.

Wierzymy, że taki jest prawidłowy i logiczny porządek powyższych zagadnień; mamy nadzieję, że w naszych rozważaniach znajdziemy Boskie potwierdzenie co do tych spraw – tak jasne, mocne i satysfakcjonujące, że usunie z naszych umysłów mgłę, tajemnicę i błędne zrozumienie, które do tej pory przesłaniały to ważne zagadnienie pojednania. Aby jednak osiągnąć te tak pożądane rezultaty, musimy podejść do naszych rozważań wolni od ludzkich zasad czy opinii. Musimy odrzucić sieci przesądów i być gotowymi, chętnymi, a nawet więcej – pragnącymi otrzymania nauki od Boga; musimy pragnąć odrzucenia tego, czego nauczyliśmy się jedynie dzięki własnym domysłom lub sugestiom innych i co nie jest zgodne ze Słowem Pańskim; musimy również pragnąć całej rady Bożej w rozważaniu każdego aspektu naszego tematu. Wszystkim, którzy w ten sposób przychodzą i szukają, którzy pukają, wielki Nauczyciel otwiera drogę i „będą wszyscy wyuczeni od Pana” (Izaj. 54:13).

W krótkim porównaniu nie będę zajmował się przykładami niegodziwych zachowań. Nie omówię też błędów w doktrynie. Mówią, że czasem, by zachwycić się lasem, lepiej jest wyjść na polanę i z oddali ujrzeć całe jego piękno. Jak prawdziwy podróżnicy, wejdźmy na chwilę na pagórek i zestawmy obraz współczesnego Kościoła ze świadectwem Pisma Świętego. Gdyby – bowiem – pierwotny Kościół był zorganizowany na sposób papiestwa lub innych dzisiejszych denominacji, zapiski Nowego Testamentu zupełnie inaczej wyglądałyby od tych, jakie mamy przed sobą.

Byłyby tam jakieś odnośniki do wprowadzenia apostolstwa przez naszego Pana z wielką ceremonią, oraz byłby opis jak On sam siedzi na tronie jako Papież, przyjmując apostołów ubranych w szkarłatne szaty jako kardynałów itd. Mielibyśmy surowe prawa i reguły, co do piątku i wstrzymywania się od pokarmów mięsnych, byłoby tam coś o “święconej wodzie”, którą się kropiło apostołów i rzesze ludu, a także byłaby wzmianka o żegnaniu się krzyżem. Maria, matka naszego Pana, nie byłaby także zapomnianą. Byłoby coś wspomniane o Jej niepokalanym poczęciu i byłaby nazwana “matką Boską”, a Jezus byłby przedstawiony jako oddający specjalną cześć swej matce i nakazujący apostołom, aby przychodzili do Niego przez matkę. Byłoby jakieś zastrzeżenie, co do “świętych świec” i jak mają być one używane; mielibyśmy instrukcje, co do wzywania i odwoływania się do świętych, coś o “mszy” i o tym, jak to Piotr, spotkawszy się z innymi uczniami, został mianowany papieżem, jak uczniowie klękali przed nim i jak on odprawiał mszę dla wszystkich, twierdząc, że ma władzę ponownie stworzyć Chrystusa z chleba i poświęcić Go na nowo za osobiste przestępstwa. Mielibyśmy jakąś wzmiankę o pogrzebie Szczepana; jak Piotr i inni “poświęcili” dla niego grób, aby Szczepan mógł leżeć na “poświęconej ziemi”, oraz że włożyli mu do rąk “świętą świecę”, podczas gdy odmawiali nad trupem pewne modlitwy.

Mielibyśmy przepisy i reguły odnośnie rozmaitych stopni w hierarchii kościelnej i że ludzie świeccy wcale nie są “braćmi” dla kleru, lecz są poddanymi księżom. Mielibyśmy wymienione godności i tytuły kleru, jak wielebny, przewielebny, najprzewielebniejszy, biskup, arcybiskup, kardynał i papież; a zwłaszcza byłoby tam powiedziane jak każdy ma starać się o zdobycie swego stanowiska, a jak maja wzajemnie oddawać honory i który ma być większym.

Fakt, że sprawy te wcale nie są nawet poruszone przez apostołów, jest najlepszym dowodem, iż systemy podające się za upoważnione do częściowego lub całkowitego zarządzania Kościołem, do dzielenia tego Kościoła na denominacje i ustanawiające urzędy itd., nie były zorganizowane przez apostołów, ani też nie powstały pod kierunkiem apostołów, których Pan ustanowił i uznał ich pracę. Ani apostołowie ani sam Pan nie upoważnili tych systemów –
Jan. 15:16; Dz.Ap. 1:2; Obj. 21:14.

Co w tym pięknego?
Fakt, że prawdziwe chrześcijaństwo
nie zaginęło
a bracia i siostry są wszędzie
niezależnie od wyznania.
Prawda o tym,
że chrześcijanin to ten,
kto naprawdę stara się być jak Jezus
i podąża Jego śladem.

Jeden z wybitnych amerykańskich kaznodziejów powiedział, że najwięcej czasu na próżne mowy upływa podczas śpiewania kościelnych pieśni i w czasie modlitwy, gdy słowa są często śpiewane rytualnie lub bezmyślnie powtarzane. Zbawiciel przestrzega przed tym: „A modląc się, nie bądźcie wielomówni, jak poganie” (Mat. 6:7).

Co Jezus miał na myśli, gdy uczył Swoich uczniów modlić się: „Przyjdź królestwo twoje; bądź wola twoja jako w niebie, tak i na ziemi”? Dlaczego uczył ich modlitwy: „Przyjdź Królestwo Twoje”? Bóg w Swoim Słowie pokazuje wiele chwalebnych rezultatów, jakie nastąpią w wyniku Jego odpowiedzi na tę modlitwę. Każdy z nich jest bardzo ważnym motywem, dla którego modlitwę tę powinniśmy zanosić do Boga. Oto kilka ważniejszych powodów uzupełnionym świadectwem wersetów Starego i Nowego Testamentu.

Modlimy się ,,Przyjdź Królestwo Twoje!”

(1) Ponieważ oczekujemy, iż nasz Odkupiciel objawi się po raz drugi, przynosząc zbawienie:

„Aczci ja wiem, iż Odkupiciel mój żyje, a iż w ostateczny dzień
nad prochem stanie” Księga Hioba 19:25

„Tak i Chrystus, raz będąc ofiarowany na zgładzenie …
grzechów wielu, drugi raz się bez grzechu [jako ofiara za grzech]
okaże tym, którzy go oczekują ku zbawieniu” List do Żydów 9:28

(2) Ponieważ tęsknimy za wyzwoleniem z tego teraźniejszego złego świata:

„Tego czasu powstanie Michał, książę wielki, który się zastawia
za synami ludu twego; a będzie czas uciśnienia, jakiego nie było,
jako narody poczęły być, aż do tego czasu; tego, mówię, czasu
wyswobodzony będzie lud twój, ktokolwiek
znaleziony będzie napisany w księgach” Proroctwo Daniela 12:1

„Który wydał samego siebie za grzechy nasze,
aby nas wyrwał z teraźniejszego wieku złego
według woli Boga i Ojca naszego” List do Galacjan 1:4

(3) Ponieważ pragniemy końca wszelkich wojen:

„I będzie sądził między narodami, a będzie karał wiele ludzi.
I przekują miecze swe na lemiesze, a włócznie swe na sierpy;
nie podniesie naród przeciw narodowi miecza,
ani się będą ćwiczyć do bitwy” Proroctwo Izajasza 2:4

„I otrze Bóg wszelką łzę z oczów ich; a śmierci więcej nie będzie,
ani smutku, ani krzyku, ani boleści nie będzie;
albowiem pierwsze rzeczy pominęły” Objawienie św. Jana 21:4

(4) Ponieważ pragniemy naprawienia królestwa Izraela:

„A ty, wieżo trzody, baszto córki Syońskiej!
wiedz, że aż do ciebie [Mesjasza] przyjdzie; przyjdzie mówię, pierwsze państwo,
i królestwo córki Jeruzalemskiej” Proroctwo Micheasza 4:8

„A tak oni zszedłszy się, pytali go, mówiąc: Panie!
izali w tym czasie naprawisz królestwo Izraelskie?
Lecz on rzekł do nich: Nie wasza rzecz jest, znać czasy i chwile,
które Ojciec w swojej mocy [władzy] położył” Dzieje Apostolskie 1:6,7

(5) Ponieważ pragniemy założenia na ziemi literalnego, wiecznego królestwa Bożego:

„I dał mu [Mesjaszowi, „Synowi człowieczemu”] władzę i cześć
i królestwo, aby mu wszyscy ludzie, narody i języki służyli;
władza jego władza wieczna, która nie będzie odjęta, a królestwo jego,
które nie będzie skażone” Proroctwo Daniela 7:14

„I zatrąbił Anioł siódmy, i stały się głosy wielkie na niebie mówiące:
Królestwa świata stały się Królestwami Pana naszego i Chrystusa jego,
i królować będzie na wieki wieków” Objawienie św. Jana 11:15

(6) Ponieważ chcemy, by cała ludzkość ujrzała chwalę Boga:

„Bo się objawi chwała Pańska,
a ujrzy wszelkie ciało społem, iż usta Pańskie mówiły” Proroctwo Izajasza 40:5

„I ogląda wszelkie ciało zbawienie Boże” Ewangelia Łukasza 3:6

(7) Ponieważ pragniemy, by nasienie Abrahama błogosławiło wszystkie narody ziemi:

„I błogosławione będą w nasieniu twojem
wszystkie narody ziemi” Księga Rodzaju 22:18

„A upatrzywszy to Pismo, iż z wiary Bóg usprawiedliwia pogan,
przedtem opowiedziało Abrahamowi, iż w tobie będą
błogosławione wszystkie narody” List do Galacjan 3:8

(8) Ponieważ to będzie oznaczać zakończenie wiązania szatana, zdjęcie przekleństwa Adamowego i zasłony kłamstwa oraz błędu, z pomocą której ciemiężył narody:

„I skazi na tej górze [królestwie] zasłonę, która zasłania
wszystkich ludzi, i przykrycie,
którem są przykryte wszystkie narody” Proroctwo Izajasza 25:7

„I uchwycił smoka, węża onego starego, który jest dyjabeł i szatan,
i związał go na [te] tysiąc lat; I wrzucił go w przepaść
[stan błędu, który jest bez dna, nie mający rzeczywistej podstawy],
i zamknął go i zapieczętował z wierzchu nad nim,
aby nie zwodził więcej narodów, ażby się wypełniło tysiąc lat;
a potem musi być rozwiązany na mały czas” Objawienie św. Jana 20:2,3

(9) Ponieważ pragniemy, by znajomość Pańska stała się powszechna na całym świecie:

„Nie będą szkodzić ani zabijać na wszystkiej górze [królestwie]
mojej świętej; bo ziemia będzie napełniona znajomością Pańską,
tak jako morze wodami napełnione jest” Proroctwo Izajasza 11:9

„Albowiem to jest rzecz dobra i przyjemna przed Bogiem,
zbawicielem naszym, Który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni,
i ku znajomości prawdy przyszli.
Boć jeden jest Bóg, jeden także pośrednik między Bogiem i ludźmi,
człowiek Chrystus Jezus, Który dał samego siebie
na okup za wszystkich, co jest świadectwem czasów jego” 1 list do Tymoteusza 2:3-6

(10) Ponieważ pragniemy, by świat także miał dzień sądu:

„Niech pląsają pola, i wszystko co jest na nich,
tedy niech wykrzykają wszystkie drzewa leśne.
Przed obliczem Pańskiem; boć idzie, idzie zaiste, aby sądził ziemię.
Będzie sądził okrąg świata w sprawiedliwości,
a narody w prawdzie swojej” Psalm 96:12,13

„Przeto iż postanowił dzień, w który będzie sądził wszystek świat
w sprawiedliwości przez męża, którego na to naznaczył,
upewniając o tem wszystkich,
wzbudziwszy go od umarłych” Dzieje Apostolskie 17: 31

(11) Ponieważ oczekujemy, że Chrystus, Głowa i Ciało, wkrótce pokona szatana:

„Nieprzyjaźń też położę między tobą i między niewiastą,
i między nasieniem twojem, i między nasieniem jej:
to potrze tobie głowę, a ty mu potrzesz piętę” Księga Rodzaju 3:15

,,A Bóg pokoju zetrze szatana pod nogi wasze w rychle” List do Rzymian 16:20

(12) Ponieważ oczekujemy nowych niebios [kontrolowanych przez Jezusa i Jego Oblubienicę w miejsca szatana i jego złych aniołów] i nowej ziemi [odrodzonej, przywróconej do życia ludzkości]:

,,Albowiem oto Ja tworzę niebiosa nowe, i ziemię nową,
a nie będą wspominane rzeczy pierwsze,
ani wstąpią na serce” Proroctwo Izajasza 65:17

„Lecz nowych niebios i nowej ziemi według obietnicy jego oczekujemy,
w których sprawiedliwość mieszka” 2 list Piotra 3: 13

(13) Ponieważ nastąpi zniszczenie wszystkich niepobożnych — wszystkich, którzy po otrzymaniu jedynej całkowitej i zupełnej sposobności zbawienia okażą się niegodnymi życia wiecznego:

„Strzeże Pan wszystkich, którzy go miłują;
ale wszystkich niepobożnych wytraci” Psalm 145:20

„Lecz bojaźliwym i niewiernym i obmierzłym i mężobójcom,
i wszetecznikom, i czarownikom, i bałwochwalcom, i wszystkim kłamcom
część ich dana będzie w jeziorze gorejącem ogniem i siarką:
Tac jest śmierć wtóra” Objawienie św. Jana 21:8

(14) Ponieważ z radością oczekujemy czasu gdy w nowych niebiosach i na nowej ziemi poprzez całą wieczność wszyscy będą opiewać chwalę Ojca Niebieskiego i Jego umiłowanego Syna, Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela:

„Odkupieni, mówię, Pańscy nawrócą się,
i przyjdą na Syon z śpiewaniem, a wesele wieczne będzie na głowie ich;
radość i wesele otrzymają,
a żałość i smutek uciecze” Proroctwo Izajasza 35:10

„A wszelkie stworzenie, które jest na niebie
i na ziemi i pod ziemią [a zatem łącznie z tymi, którzy zasnęli w śmierci]
i w morzu, i wszystko, co w nich jest, słyszałem mówiące:
Siedzącemu na stolicy, i Barankowi błogosławieństwo,
i cześć, i chwała, i siła na wieki wieków” Objawienie św. Jana 5:13

***

Godne podziwu są liczne obietnice wspaniałych błogosławieństw, które nastąpią wskutek ustanowienia na ziemi Królestwa Bożego. Im więcej badamy i doceniamy te kosztowne obietnice, tym większe znaczenie będzie miała dla nas modlitwa: ,,Przyjdź Królestwo Twoje”. Bóg zapewnia nas, iż przez Chrystusa udzieli odpowiedzi na ową modlitwę. Wobec tego zanośmy ją z serca, żarliwie i z radością, „w zupełności wiary”, prosząc w harmonii z Boską wolą i ufając, iż On odpowie na naszą modlitwę błogosławiąc nas proszących, a wkrótce – przyjmujących cudowne błogosławieństwa Wieczności!

{ To surowe tłumaczenie z lat sześćdziesiątych.
Mam nadzieję, że szczerze zainteresowanym nie będzie to przeszkadzało }

NARODZENIE ZBAWICIELA 

“Nazwiesz imię jego Jezus, albowiem on zbawi lud swój od grzechów ich”
Ewangelia Mateusza 1:21

Średnia ściana przegradzająca żydów od pogan nie została rozwalona, aż na jakiś czas po Pięćdziesiątnicy, jak to wyjaśnia św. Paweł. Przez więcej jak osiemnaście poprzednich stuleci, wszystkie łaski i obietnice Boże zostały uczynione wyłącznie Żydom i stosowały się tylko do nich. Jedynie ich królowie i kapłani byli w pewnym znaczeniu uznawani przez Boga. Nie było to dlatego, że nie było szlachetnych umysłów wśród innych narodów, ale dlatego, że przez opracowanie wielkiego Boskiego programu, nasienie Abrahamowe zostało specjalnie wybrane pomimo, że Bóg oświadczył, iż są oni narodem złym i przewrotnym. Mając specjalne objawienia od Boga, te szlachetniejsze umysły z innych narodów, zajmowali się usilnie badaniem gwiazd w szczególności astronomii lub astrologii. Naniesione gwiazdy na mapy miały na celu dostarczyć ludzkości różnych nauk odnośnie jej pomyślnych losów.

W czasie narodzenia Zbawiciela, Bóg uczynił pewien znak astrologiczny o ważnym wydarzeniu, który mędrcy ze Wschodu, opisani w niniejszym wykładzie zrozumieli. Napełnieni czcią, szli oni za prowadzącą gwiazdą ze swojej ojczyzny na Wschodzie być może z Persji. Jak ta gwiazda prowadziła, nie jesteśmy poinformowani, ale widocznie, że jej prowadzenie znikło gdy przyszli oni do Judei i rzecz naturalna poszli oni do pałacu Króla Heroda, zapytując się o “tego który się narodził Król Żydowski”. Pomyłka ich może być zupełnie zrozumiała. Wymagało to jakiegoś czasu, aby dowiedzieć się, że łaski i błogosławieństwa Boże nie są zawsze dla bogatych i możnych, ale najczęściej dla “ubogich tego świata, lecz bogatych w wierze i dziedziców królestwa” (Jak. 2:5). Nasyceni bogaci, zadowoleni, są często mniej zainteresowani Zbawicielem aniżeli ubodzy, bo nie rozumieją oni tak wielkiej potrzeby Zbawiciela i Tysiącletniego królestwa sprawiedliwości i błogosławieństwa, które ma On zaprowadzić. Można więc powiedzieć, że tylko stosunkowo mała liczba była zainteresowana Pierwszym Przyjściem naszego Pana. Także Pismo daje do zrozumienia, że stosunkowo niewielu będzie pragnęło Jego Wtórego Przyjścia i ustanowienia Jego Królestwa.

Herod udawał pewne zainteresowanie prze mędrcami w ich poszukiwaniu Króla, lecz celem jego było pokrzyżować Boski zamysł przez zniszczenie Dziecięcia, aby w ten sposób królestwo izraelskie mogło być zachowane dla jego własnej rodziny. Królestwo to zachowane było dla jego sześciu następców, którzy nosili jego imię tj. Herod. Jak zwiastowanie narodzenia Jezusa Dzieciątko zaniepokoiło wielkich w ówczesnym czasie, podobnie możemy być pewni, zwiastowanie przyjścia Jezusa jako, Króla Chwały, który ma objąć panowanie nad światem, w rzeczywistości miało sprawić zamieszanie wśród władców świata dzisiejszego, władców finansowych, politycznych itp. Wszyscy mają nieskończone plany więcej lub mniej samolubne, i wszyscy instynktownie zdają sobie sprawę z tego, że zaprowadzenie panowania bezwzględnej sprawiedliwości przeszkodziłoby interesom i planom trustów i koncernów, kres uczyniłoby łapownictwu i oszustwom, które mają wpływ na najwyższą cywilizację naszych czasów.

Badano się proroctw i dowiedziano się, że nader skromne miasto Betlejem, będzie tym zaszczyconym miejscem narodzenia naszego Zbawiciela. Przebiegły Herod udawał poważanie i życzenie pokłonienia się z Nieba postanowionemu Królowi, ale tylko na to, żeby mógł w następstwie Go zgubić – co nieco później próbował on też uczynić zarządzając rzeź niewinnych dziatek od dwóch lat i niżej. Ale jak niemądrym był jego wysiłek w krzyżowaniu Planu Wszechmocnego!

Mędrcy, którzy z czcią szukali Dzieciątka Betlejemskiego i darami to przedstawia być może na tą wielką prawdę, że ci są prawdziwie mądrymi, którzy przez cały czas szukają Króla, od Boga postanowionego, którzy przynoszą Mu kadzidło swojego poświęcenia i w darze ofiarują wszystkie swoje talenty i władze. Ci składają życie u stóp Zbawiciela, jak to wyjaśnia Św. Paweł: “Żywe ofiary, święte i przyjemne Bogu” Rzym. 12:1.

Imię Jezus jest grecką formą imienia hebrajskiego Joszua, oznaczające Zbawiciela; a w aramejskim języku Zbawiciel oznacza życiodawcę. A więc to Dziecię, które się narodziło, aby było Królem Żydowskim miało się stać Zbawicielem, Życiodawcą świata. Nie stał się On jeszcze tym Życiodawcą, ani Królem. Jego wielkie dzieło wciąż należy do przyszłości. Będzie to w czasie Jego Wtórego Przyjścia, że objawi się On w Swojej chwale i stanie się Królem Izraela – na poziomie duchowym, wtedy również jako urzeczywistnieniem planu tegoż wspaniałego Królestwa, jakie On ustanowi będzie On Życiodawcą świata, jego wielkim lekarzem. Cała ludzkość będzie błogosławiona chwalebną sposobnością stania się “prawdziwymi Izraelitami”. Królestwo grzechu będzie obalone a ciemność, brak wiedzy i zabobon związane z nim, rozproszą się w chwalebnym świetle prawdy i łaski, które wtedy będzie rozszerzać się po świecie.

Wprawdzie można powiedzieć, że w pewnym znaczeniu, królestwo, władza, panowanie Mesjasza już się zaczęło – zaczęło się od Pięćdziesiątnicy. W podobnym znaczeniu, można powiedzieć, że Jego dzieło zbawienia grzeszników zaczęło się wtedy. Lecz co do zbawienia świata, jakie było dokonywane podczas przeszłych dziewiętnastu stuleci, jest tylko przedwstępnym dziełem tego, co Jezus dokona, gdy obejmie On “wielką moc i królowanie” na początku Wieku Tysiąclecia. Ci, którzy stają się teraz Jego ludem stanowią małą liczbę wybranych. “Niewielu możnych, niewielu mądrych, niewielu uczonych”, zupełnie “maluczkie stadko”. Traktuje On ich na podstawie wiary. Doznają oni chorób, bólów, kłopotów, smutku jak inni ludzie, ale wierzą w Boga i postępują odpowiednio do tej sprawy mając świadectwo Ducha, że są dziećmi Bożymi, powołanymi ze świata, aby być współdziedzicami z ich Zbawicielem. Ich zbawienie zaczyna się teraz w znaczeniu naprawy i odpoczynku w obietnicach Pańskich. Lecz, jak Apostoł oświadcza, nie są oni zbawieni rzeczywiście, ale są “zbawieni nadzieją”. Na istotne zbawienie musieli oni czekać Wtórego Przyjścia Odkupiciela w końcu tego wieku, aby zebrał ich jako Swoje klejnoty i istotnie zbawił ich z grzechu i śmierci przez danie im udziału w Pierwszym Zmartwychwstaniu.

Nie można też właściwie powiedzieć, że Jezus Króluje nad Kościołem “Swoimi członkami”, swoimi “zaręczonymi (wybrańcami)”, którzy niedługo staną się Jego Oblubienicą. Jego stanowiskiem w stosunku do niej, jest stanowisko nauczyciela, Starszego Brata, Pana, Głowy. Jego obietnicą dla niej jest, że gdy obejmie Pan Swoją wielką władzę i ustanowi stolicę Królestwa nad ziemią, usiądzie ona wtedy z Nim na stolicy jako Jego oblubienica i współdziedziczka. Będzie ona miała dział z Nim w sądzeniu świata, czyli przyzwyczajaniu go do systematycznego spełniania obowiązków. Dzieło to odznaczać się będzie podnoszeniem do doskonałości ludzkiej-nawet do większej aniżeli Adam posiadał i utracił, a którą Jezus odkupił. O tak, tam jest głębokość znaczenia tego słowa “Jezus” – Zbawiciel. Tylko z zakończeniem tego wieku i doznaniem “zmiany” przy zmartwychwstaniu Kościół posiądzie obiecaną nagrodę, która mu będzie dana przy Jego objawieniu. Tylko przy zakończeniu Wieku Tysiąclecia to pełne znaczenie wyrazu “Zbawiciel” będzie zrozumiane przez świat. Przez Chrystusa i Kościół wszyscy chętni wśród milionów ludzi tego świata staną się “Jego ludem”, wybawionymi od grzechów, podczas gdy niepoprawni będą zupełnie wytraceni przez Wtórą Śmierć.